அதிரூபன் கவிதைகள்

அதிரூபன் கவிதைகள்

கவிதை:- அதிரூபன்

ஜிப்ரானின் காதலி

செல்மாவின் விடியல்களில்

கனவுகள் உதிரத்தொடங்கியபோது

மர ஆடையின் ஈரத்திற்குள்ளிருந்து

இமைகள் இமைக்கத்தொடங்கின

வான்பொத்தல்களில் இருந்த

மூடுபனியின் இருட்டு

விழிகளுக்குள் சுவர்க்கம் பரப்புகையில்

ஏகாந்தத்தின் மூலையில்

ஆதிக்காதல் பேசத்தொடங்கியது

செல்மாவின்

கல்லறை பூக்களின் மகரந்ததிற்குள்

ஜிப்ரானின் இசை நிறைந்துகிடக்கிறது

சருகுமழையின் குவியலுக்குள்ளிருந்த

இறந்தகவிதை

ஒரு மின்மினிவெளிச்சத்தில் உயிர்ப்பாகிறது

நீ எழுதிய கவிதையின் எந்தவரியிலும்

நான் உயிரோடு இல்லை

காதலன் சுவைத்த உதட்டுநிறத்தில்

காதலின் விஷம் உயிருக்குள் நூலாகி

காமத்தின் ஆடையை நெய்துகொண்டிருக்கிறது

அதிகாலை இருளில் இதழ்விரிக்கிற கொழிஞ்சிக்காட்டுக்குள்

உன் இளமை முத்தம் ஒன்றைத் தேடித்திரியும்

உன் முத்தங்களை வர்ணப்பூச்சிக்கு பருக்கு

அவைகள்

என் கல்லறைச்செடியின் ஆகச்சிறந்த காதல்வாசிகள்

கனவுகளுக்குள் விளைந்த இரவுகள்

உன் கம்பளியை கேட்கின்றன

சின்னதாய் கட்டிப்பிடி

உன் அருகம்புல் ரோமச் சிலிர்ப்புக்குள்

செல்மாவின் இறந்த விழிகள்

திறந்து மூடட்டும்

கொஞ்சமாய் அவைகளை காதல்செய்

மரணத்தை புசித்து

தானிய நிலங்களில்

ஈரம் வற்றிப்போயிருந்தன

பசியின் வயிறுகளில் விழுந்த பள்ளங்களில்

சூரியன் உதித்தெரிக்கிறது

தாகத்தின் நரம்புகளை துளையிட்ட கதிர்கள்

மரணத்தின் மேனியை படுக்கையாக்கின

இறையை நம்பியிருக்கிற உயிர்கள்

அறுவடைகாலங்களில் பிணங்களை நடுகின்றது

இளவெயிலின் தாகம்

ஆறாமறிவுக்கடலை உறிஞ்சி

நெருப்பை உமிழ்கிறது

உயிர் கேட்கிற உணவு

இந்த நிலத்தின்

மனிதக்கழிவோடு அழிந்துபோனது

இறையான்மையின் கருணை

பிறந்த குழந்தையின் பட்டினிச்சாவைப்போல்

குப்பையில் கிடக்கிறது

உங்கள் நம்பிக்கைகள்

மழைநேர விண்மீனைப்போல

எப்போதாவது,

வானத்திலிருந்து

விழுகிற உணவுப்பொட்டலங்களில்

விஷம் இல்லையென்று நம்பிக்கை வைத்திருங்கள்

உங்கள் நிர்வாணங்களை

மாறிமாறி புசித்து நிரம்பிய வயிறுகளை

பசிக்கு பழக்கவேண்டாம்

நம்மைபோன்றவருக்கு

மரணம் பழக்கப்பட்ட ஒன்று ….