தமிழ் சினிமாவில் அழகியல் – 3

தொடர் : தமிழ் சினிமாவில் அழகியல்
ஆசிரியர் : நிலவழகன் சுப்பையா
அத்தியாயம் 3 : தமிழ் சினிமா சிந்தித்துக்கூட பார்க்காத எல்லைகள்

Mirror(1975), Andre Tarkovsky – சினிமா எனும் பெருங்கனவு

சினிமாவில் அதுவரை யாருமே நெருங்கிட முடியாத உயரத்தை தொட்டு அதன் ஆன்மாவிற்கு அருகாமையில் சென்று மனிதக்கதைகளை சொல்லி அழுது விட்டு வந்தவன் தர்காவ்ஸ்கி. அவரின் ஒவ்வொரு படைப்புகளும் நம்மை ஒரு சூன்யமான அக உலகத்திற்குள் எடுத்துச் செல்பவை. நம்முடைய அக உலகத்தை நாமே சுற்றிப் பார்க்க உதவும் ஒரு தியானப்பொருள். சினிமாவை கவிதையாகவும் தியானமாகவும் அணுகும்போழுது அவை நமக்கு ஏற்படுத்தும் அனுபவம் வார்த்தைகளால் கடத்த முடியாதவை. அவனின் ஒவ்வொரு படத்தையும் நீங்கள் கடந்து வரும்போது உங்களில் ஏதோ ஒரு மாற்றம் நிகழ்ந்து இருக்கும். உங்கள் மனம் இடம்பெயர்ந்து இருக்கும். அவை நமக்குள் ஏற்படுத்தும் நெகிழ்ச்சி சூன்யம் நிறைந்த புதிராக இருக்கும்.அதன் கட்டுமானங்கள் நமக்கு புலப்படாது. அவை விடாமல் நம்மை நிம்மதி இழக்கச் செய்யும்.

Andre Tarkovsky

தர்காவ்ஸ்கியின் Mirror முதலில் பார்த்து விட்டு என்னுடைய டைரியில் இவ்வாறு எழுதி இருந்தேன் .

“நினைவுகளும் கனவுகளும் நட்சத்திரங்களாக மாறி மண்டையில் வெடித்து சிதறினால் என்ன உணர்வு ஏற்படுமோ அதை அடுத்த அரை மணிநேரம் அனுபவித்துவிட்டு படுக்கைக்கு செல்கிறேன். இதை பத்துமுறை பார்ப்பதற்கு முன் பார்த்துவிட்டதாக சொல்லித்திரிந்தால் என்னை தேடிக் கண்டு பிடித்து தூக்கிலிடவும்.”

இதோ இன்று ஐந்தாவது முறையும் அதே உணர்வோடு பார்த்து முடிக்கிறேன். பொதுவாகவே Mirror புரிந்து கொள்வதற்கு சிக்கலான மிகவும் கடினமான திரைக்கதை அமைப்பை கொண்ட படம். நம்முடைய மூளையை வைத்து ஆராய முயன்றால் தோற்று விடுவோம். இந்த படத்தின் காட்சிகள் என்ன அர்த்தங்களை தருகிறது என்ற  கேள்விக்கான விளக்கங்களுக்குள் நான் சென்றால், அது இந்த படத்தையே அவமதிப்பது போலாகிவிடும். ஆகவே உணர்வு தளத்தில் உருவாக்கப்பட்ட இந்த படத்தை, உணர்வுகளை மட்டுமே கொண்டு பேச முயல்வோம்.

Mirror படத்தை புரிந்து கிரகித்துக்கொள்ள, அனுபவிக்க நாம் சினிமாவின் வரலாற்றை சற்றே நினைவுபடுத்தி பார்க்க வேண்டியது அவசியம். 1895-ல் நகரும் படங்கள் வரத்தொடங்கிய காலங்களில், ஒரு நீண்ட படச்சுருளில் பதிவு செய்யப்பட்ட ஒரு சில நிமிட கோர்வைகள் தான் படங்களாக காட்டப்பட்டன. சினிமா பட்டுப்புளுவாக நெளிந்துகொண்டிருந்த காலகட்டம். எனினும் அது முழு பட்டாம்பூச்சியாக மாறி சிறகடித்துப் பறந்துவிட அடுத்த இருபது ஆண்டுகள் தான் எடுத்தது. சப்தமற்ற படங்கள் வெளிவந்த காலகட்டத்தில், ஒரு நிமிட நீளத்திலிருந்து பதினான்கு நிமிட நீளத்திற்கு படங்கள் வர ஆரம்பிக்க சில ஆண்டுகள் பிடித்தன. வெவ்வேறு அளவில் இருந்த படச்சுருள்கள் எந்த சிந்தனையும் கோட்பாடுகளும் உருவாக காலத்தில் வெறுமனே ஒன்றன் பின் ஒன்றாக காண்பிக்கப்படுவதே பெரிய வேடிக்கையாகவும் ஆச்சர்யமாகவும் இருந்தது. Arrival of a train at the station (1895), The Kiss (1896), A boxing Bout and Skirt dance (1896) இவைகள் கதைகளற்ற ஒரு சில நிமிடம் ஓடக்கூடிய வீடியோ கோர்வையே. Arrival of a train at the station (1895) படத்தில் அந்த ரயில் புகை தள்ளிக்கொண்டு திரையில் மக்களை நோக்கி வரும்போது அலறியடித்துக்கொண்டு சிலர் வெளியில் ஓடியதாக சொல்லப்படும் கதைகளும் உண்டு. நம் மூளை இன்னும் பலலட்சம் வருட மனிதகுல வரலாற்றில் பார்த்திராத ஒரு புதிய நிகழ்வை தாங்கிக்கொள்ள தயார்பட்டிருக்கவில்லை.

சினிமா மெல்ல மெல்ல காட்சிகளை காட்டும் வேடிக்கைப்பொருள் என்ற அளவில் இருந்து கதைகளை கோர்வையாக காட்டும் இடத்திற்கு நகர்ந்து வருகிறது. EDWIN S PORTER-ன், The life of an American fireman (1903) முதன் முதலில் ஒரு கதையை சொல்ல முயற்சிக்கிறது. சில தீயணைப்பு வீரர்கள் நீண்ட நேரமாக போராடி நெருப்பினுள் மாட்டிக்கொண்ட சிலரை மீட்டு கொண்டுவரும் ஒரு காட்சி, மொத்த மீட்ப்புப்பணியும் ஆறு நிமிடத்தில் காட்டப்படுகிறது. வீட்டுக்குள்ளிருந்தும் வீட்டுக்கு வெளியில் இருந்தும் காட்சிகள் மாறிக்கொண்டே, இருக்கின்ற காட்சிக்குள்ளேயே நேரம் தாவப்படுகிறது.

இரண்டு காட்சிகள் வேறு வேறு நேர இடைவெளியில் நடந்து இருந்தாலும் அவை இரண்டும் சேர்க்கப்படும் பொழுது நம்முடைய மூளை அதை எந்த வித குழப்பமும் இன்றி புரிந்து கொள்ள முடியும் என்ற அபாரமான கண்டுபிடிப்பு நிகழ்கிறது. எடிட்டிங் என்ற அற்புதமான கலை உருவாகிறது. அங்கு தான் இன்றைக்கு நாம பார்க்கும் நவீனத்துவ சினிமா பிறக்கிறது. அதே வருடம் The great train robbery  என்ற படம் வெளிவருகிறது. ஒரு ரயில் கொள்ளை பன்னிரண்டு நிமிடங்களில் காட்டப்படுகிறது. காட்சிகளின் தொடக்கமும் முடிவும் எங்கிருந்து வேண்டுமானாலும் ஆரம்பிக்கப்படலாம், முடியலாம். நம்மால் ஒரு கதையை எளிதாக மனதில் ஓட்டி புரிந்துகொள்ள முடியும் என்ற அடுத்தகட்ட புரட்சி வெடிக்கிறது.

அதற்குப்பின் D.W GRIFFITH அதை செம்மை படுத்துகிறார். ஒரு Long shot- லிருந்து Closeup Shot-ற்கு செல்லலாம் என்ற புதிய சிந்தனையை உருவாக்குகிறார். அவரின் அபாரமான பரிசோதனைகளால் “Graphical Match cut, Continuity editing” என்ற நிலைக்கு சினிமா வந்தடைகிறது. அதன்மூலம் சினிமாவில் Dramitization என்ற உத்தி சாத்தியப்படுகிறது,  இன்று நாம் பார்க்கும் அனைத்து சினிமாவிற்குமே இதுதான் அடிப்படை.

சினிமாவின் நீளமும் பத்து பத்து நிமிடங்களாக அதிகரித்து Judith of Bethulia (1913) வை ஒரு மணி நேரம் ஓடக்கூடிய படமாக D.W GRIFFITH  தயாரிக்கிறார். Long shot, Closeup, Midshot, Intercut இந்த நான்கு உத்தியை மட்டும் வைத்து கதையை நகர்த்தி நேரத்தை கன்னாபின்னாவென்று தாவி பரபரப்பை கூட்டும் புதிய கண்டுபிடிப்புகளை நிகழ்த்துகிறார்.

 

Way Down East –D.W Griffith (1920

Way Down East –D.W Griffith (1920)

அதேவருடம், முதலாம் உலகப்போர் வெடிக்கிறது ஐரோப்பா போரில் சிக்குண்டு படங்களில் நிகழ்த்திகொண்டிருந்த சாதனைகளில் பின்வாங்குகிறது. அமெரிக்கா தொடர்ந்து முன்னேறிச்செல்கிறது. Griffith-ன் Birth of a Nation (1915), Intolerance (1916) இரண்டு மணி நேரம் ஓடக்கூடிய படங்களாக வெளிவருகின்றன. இதுவரை Griffith தன் குறும்படங்களில் கண்டறிந்த உத்திகளோடு சேர்த்து காமெராவை முதல் முறையாக நகர்த்த ஆரம்பிக்கிறார். காமெராவின் நகர்த்தலும் அதன் வேகமும் உணர்வுகளையும் பரபரப்பையும் எவ்வாறு கூட்டும் என்ற அடுத்த கட்ட கண்டுபிடிப்புகள் நிகழ்கின்றன.

முதல் உலகப்போர் முடிந்து தற்காலிக அமைதி திரும்பிய காலகட்டத்தில், ரஷ்யா அடுத்த கட்டமாக தன்னுடைய புதிய ரத்தத்தை சினிமாவிற்கு பாய்ச்சுகிறது. V.I .PUDOVKIN  “எடிட்டிங் வெறும் நேரத்தை குறைத்து கதையை சொல்லும் கருவியாக இருக்க வேண்டியதில்லை; இரண்டு காட்சிகள் சேரும் பொழுது புதிய சிந்தனைகள் பிறக்கலாம்” என்ற கோட்பாட்டை முன்மொழிந்து

Sergei Eisenstein

Mother (1926) ல் அதை பரிசோதனைக்கு உள்ளாக்குகிறார். சிறையில் இருக்கும் கைதி நாளை நீ வெளியாகப்போகிறாய் என்ற கடிதத்தை பெறுகிறான். அந்த காட்சி இவ்வாறு எடிட் செய்யப் படுகிறது. கடிதம் கிடைத்த கைதியின்  மலரும் முகம் Closeup-ல் காட்டபப்டுகிறது –  cut  – நடுங்கும் கைகள் –  cut  –   புன்னகைக்கும் உதடுகள் –  cut  – அடுத்ததாக முற்றிலும் சம்பந்தமே இல்லாத வசந்தாகால மரங்களில் பூக்கள் பூத்துக்குலுங்கும் காட்சி காட்டப்படும் பொழுது, நாம் தெளிவாக ஒரு உணர்வுநிலைக்கு எடுத்துச் செல்லப்படுகிறோம். அவன் எதிர்காலத்தைப் பற்றிய சிந்தனைகள் எதிர்காலத்தை காட்டப்படாமலேயே நமக்கு புரிகிறது. சினிமா அடுத்த கட்டத்திற்கு நகர்கிறது.

V.I .PUDOVKIN -ன் கோட்பாடுகளை SERGEI EISENSTEIN  முழுமையாக்குகிறார். சினிமாவின் ஒப்பற்ற பங்களிப்பாளர் EISENSTEIN, அவரின் நீண்ட ஆராய்ச்சிக்கும் உழைப்பிற்கும் பிறகு soviet montage பிறக்கிறது. எடிட்டிங்கின் எல்லைகள் பல்லாயிரம் மடங்கு விஸ்தரிக்கப்படுகின்றன. Metric Montage, Rhythmic Montage, Tonal Montage, Overtonal Montage, Intellectual Montage என்ற சினிமாவின் அடிப்படை கோட்பாடுகள் அவரால் முழுவடிவம் எடுக்கிறது. இன்றைக்கு வெளியாகும்

எந்த படத்தை எடுத்தாலும் இந்த ஐந்து montage தோற்றத்தின் கூறுகளும் அதற்குள் இருக்கும்.

அங்கிருந்து புதிய மாற்றங்கள் நிகழ ஆரம்பிக்கின்றன. Montage தத்துவத்தையும் சிலர் நிராகரிக்கிறார்கள். சிலர் அதையே வைத்து விளையாடுகிறார்கள். The Man with the movie camera(1929) –ல்  DZIGA VERTO  இந்த விதிகளோடு சுதந்திரமாக விளையாடுகிறார். அந்த படத்தை பார்த்தால் சினிமாவின் ஆரம்ப நிலையில் காட்டப்பட்ட சுதந்திரப்போக்கு ஆச்சர்யமளிக்கும்.  இன்றைய தமிழ் சினிமா எப்படிப்பட்ட ஒரு இறுக்கமான கட்டமைப்பில் மாட்டி இருக்கிறது என்று கூட விளங்கும்.

இதற்கிடையில் ஒரு சில முக்கியமான இயக்குனர்கள் வருகிறார்கள். சினிமாவை மூளையில் வேலை செய்யும் இடத்திலிருந்து மனதின் ஆழத்தில் வேலை செய்யும் ஒரு இடத்திற்கு கொண்டு செல்ல முயற்சிக்கிறார்கள். Alexander Dovzhenko “சினிமா என்ற ஊடகம் நாடகத்திற்கு நெருக்கமானது இல்லை அவை கவிதைகளுக்கு நெருக்கமானது” என்ற கூற்றை முன்மொழிகிறார். அவரின் The Earth(1930) படம்தான் சினிமாவில் செய்யப்பட்ட முதல் கவித்துவமான முயற்சி. Poetic Visuals-களால் நிரம்பிய அந்தப்படம் பின்னாட்களில் தர்காவ்ஸ்கியை தனித்துவம் வாய்ந்த இயக்குனராக உருமாற்ற முக்கியமான காரணியாக இருந்தது.

Louis Bunel, Salvador Dali சினிமாவில் surrealistic முயற்சிகளை மேற்கொள்கிறார்கள், மேற்சொன்ன அனைத்து கோட்பாடுகளையும் மீறி புதிய புதிய பரிமானங்களை சோதிக்கிறார்கள். ஸ்பெயின் surrealistic சினிமாக்களும் ஜெர்மானிய expressionistic சினிமாக்களும் விதிகளை மீறிய பரீட்சார்த்தமான முயற்சிகளாக வெளிவருகின்றன. அத்தகைய முயற்சிகள் ஒரு கலைப்பொருளாக வடிவம் எடுத்ததே ஒழிய வெகு ஜன கதை சொல்லும் பயன்பாட்டு உத்திகளை கொண்டதாக இருக்கவில்லை. நாளடைவில் புரியாத கலைப்படங்களாக வழக்கொழிந்தும் போயின. அதற்குப்பிறகு தர்காவ்ஸ்கி என்ற மாபெரும் ஆளுமை உருப்பெறும் வரை சினிமாவை கவிதை நோக்குடன் அணுகும் அந்த சிறிய இயக்கம் உயிரற்று கிடந்தது.

The mother (1930)

அதே காலகட்டத்தில், கட்டுகோப்பான அமெரிக்க continuity எடிட்டிங் முறை soviet -தின் புரட்சிகரமான montage விதிகளுடன் சேர்ந்து அடுத்த நிலையை நோக்கி சினிமாவை கொண்டு செல்கிறது. இங்குதான் Chaplin, Buster Keaton அதன் சாத்தியங்களை ஒவ்வொன்றாக அவிழ்க்கிறார்கள். சினிமா கடந்த நூற்றாண்டின் மாபெரும் கலை வடிவமாக உருவெடுத்து வெகுஜனக் கலாச்சாரத்தின் மைய ஓட்டத்தில் கரைகிறது.

1930 -ல் சப்தம் படச்சுருளோடு சேர்ந்து பதியப்படும் கண்டுபிடிப்பு நடந்த அடுத்த கணமே எடிட்டிங் உத்திகளுள் சப்தத்தை கொண்டு செய்யப்படும் sound continuity editing முறையும் சேர்ந்து கொள்கிறது. Hitchcock ம் Fritz Lang ம் சப்தம் படங்களோடு சேரும்பொழுது தரும் அளவற்ற சாத்தியங்களுடன் விளையாடி சினிமாவை அசுர வேகத்தில் நகர்த்திச் செல்கிறார்கள். சினிமா முழுவடிவம் பெற்றுவிட்டதைப்போன்ற ஒரு மாய தோற்றம் அளித்த காலகட்டம் அது. இவையெல்லாம் நடந்துகொண்டிருக்கும் காலகட்டத்தில் soviet ரஷ்யாவின் இரண்டாம் உலகப்போர் கூட வந்து சேர்ந்திராத ஒரு தூரத்து கிராமத்தில்  தர்காவ்ஸ்கி சிறுவனாக வறுமையில் தன் தாயின் அரவணைப்பில் வளர்ந்து

Alfred Hitchcock

வருகிறான். எதிர்கால சினிமாவின் உலகம் கண்டிராத ஒப்பற்ற அந்த படைப்பாளியை இயற்கை செதுக்கிக்கொண்டு இருக்கிறது.

தர்காவ்ஸ்கி கலையின் பால் மிகுந்த ஈடுபாடு கொண்டவராக ஓவியங்களை நேசிப்பவராக, கவிதைகளில் லயித்துகிடப்பவராக வளர்கிறார். சினிமாவின் தத்துவ ஊற்றாக விளங்கிய மாஸ்கோ திரைப்படக் கல்லூரியில் திரைப்படக்கலையை கற்று soviet சினிமாவின் முக்கியமான சர்ச்சைக்குரிய இயக்குனராக உருவாகிறார். முதல் மூன்று படங்களும் உலகை ஆச்சர்யத்துக்கு உள்ளாக்குகிறது. சர்ச்சைகளுக்கும் குறைவில்லை.

1975 – வாக்கில் எடிட்டிங்கை வைத்து ஒரு கதையை பல்வேறு வகைகளில் சொல்லமுடியும் என்ற எண்ணற்ற சாத்தியங்கள் சினிமாவில் செய்து காட்டப்பட்டு விட்டன. இதற்கு மேலும் சினிமாவின் வடிவம் என்ற அளவில் வேறு எந்த சாத்தியங்களும் இல்லை என்று நம்பத்தொடங்கிய காலகட்டம். வித்தியாசமான கதைகள் புதிய புதிய தொழில்நுட்பங்கள், பரீட்சார்த்தமான களம் என்று சினிமா குண்டுச்சட்டிக்குள் குதிரை ஒட்டியதே தவிர முதல் முப்பது ஆண்டுகளில் நிகழ்த்தியதைப் போல புரட்சிகரமான புதிய சிந்தனைகள் எதுவும் நிகழவில்லை. சினிமாவின் வரலாற்றில் இங்குதான் தர்காவ்ஸ்கி யாருமே சிந்தித்துக்கூட பார்த்திராத ஒரு புதிய தத்துவத்தை முன்மொழிந்து, அதுவரை உருவாக்கப்பட்டு வந்த கட்டமைப்புகள் அனைத்தையும் தரைமட்டமாக்குகிறார்.

Cinema is a Mosaic made of time:

நீங்கள் ஒரு படத்தை பார்க்க ஆரம்பிக்கும் பொழுது, அந்த படத்திற்குள் ஒரு காலவெளியும்(Time) இடவெளியும்(Space) தொடங்குகிறது. இடவெளி பல்வேறு இடங்களாக, பல்வேறு காட்சிகளாக, பல்வேறு கதைகளாக மாறிக்கொண்டே இருக்கும். துண்டு துண்டாக படம் பிடிக்கப்பட்ட சுருள்கள் மேலே நாம் பார்த்த விதிகளை பயன்படுத்தி ஒரு கதையையோ ,ஒரு சிந்தனையையோ கடத்துமாறு ஒன்று சேர்க்கப்படும். ஒரு எடிட் செய்யப்பட்ட முழுப்படத்தை பார்க்கும் பொழுது, நம் மனம் பல்வேறு கதைகளைப் பார்க்கிறது. பல்வேறு காட்சிகளுக்குள் செல்கிறது. ஆனால் நேரம் மட்டும் நம் மனதில் ஒரே நேர்த்திசையில் சென்றுகொண்டே இருக்கிறது. கதை நகரும் போது நேரம் நகரும். ஆனால் அது ஒரே திசையில் தான் நகர்கிறது. நேரம் வில்லில் இருந்து புறப்பட்ட அம்பு போல முடிவை நோக்கிப் போய்க் கொண்டே இருக்கிறது. காட்சிகள் வெவ்வேறு இடத்திற்கு மாறிக்கொண்டே இருக்கின்றன. இது அதுவரை வந்த எல்லாப் படத்திற்கும் பொருந்தும். இந்த நேர்திசையில் முடிவை நோக்கி செல்லும் நேர அம்பு கதைகளை பொறுத்து பல்வேறு வேகத்தில் பயணிக்கும். மெதுவாக, வேகமாக, அதிவேகமாக என்று மாறி மாறி பயணித்து முடிவை சென்று அடையும். இங்கு புரிந்து கொள்ள வேண்டியது ஒன்று தான். எடிட்டிங் செய்யும் பொழுது நாம் காட்சிகளை தான் எடிட் செய்கிறோம். நேரம் சுருக்கப்படுகிறதே ஒழிய நேரம் மாற்றி அமைக்கப் படுவதில்லை. அல்லது நேரம் என்ற காரணி ஒரு தனிக்காரணியாக பாவிக்கப்படுவதில்லை.

Mirror – Andre Tarkovsky (1975)

இப்போது ஒரு பயிற்சி செய்து பாருங்கள். உங்களுடைய ஒட்டுமொத்த வாழ்கையை ஒரு படமாக நினைத்துகொள்ளுங்கள்.அதன் சுவாரஸ்யமான பக்கங்களை வெட்டி பல்வேறு shot களாக பிரித்து கொள்ளுங்கள். குழந்தைப்பருவம். வளரிளம் பருவம், கல்லூரி, காதலித்த நாட்கள், குழந்தைகள், குடும்பம், நோயுற்ற கடைசி நாட்கள் என்று இருக்கலாம். நீங்கள் நோயுற்றுப்படுத்திருக்கும் படுக்கைக்கு உங்கள் பால்ய வயது ஆசிரியர் வந்தால் எப்படி இருக்கும். நீங்கள் குழந்தையாக தொட்டிலில் இருக்கும் பொழுது உங்கள் எதிர்கால காதலி வந்தால் எப்படி இருக்கும்.பொதுவாக ஒரே படத்திற்குள் கடந்த காலம், நிகழ்காலம், எதிர்காலம் என்று கூட போய் வரலாம். ஆனால் ஒன்றுடன் மற்றொன்று கலந்தால் என்னவாகும். இந்த ஒரு சிந்தனைதான் Mirror திரைப்படித்தின் அடிப்படை.

சரி, இப்படி நேரம் ஒன்றோடு ஒன்று மோதுவதை வளைக்கப்பட்ட நேரம் என்று வைத்துக் கொள்வோம். அதே போல நேரம் நிறுத்தப்படலாம். நேரம் வேகம் குறைக்கப்படலாம். நேரம் கடந்து சென்ற திசையை மாற்றலாம். இப்படி நேரத்துடன் நம்மால் விளையாட முடிந்தால்? இது சினிமாவில் அதுவரை யாருமே சிந்தித்து பார்த்திராத சிக்கலான பரிசோதனை. நேரத்தை ஒரு காரணியாக எடிட்டிங்கில், கதை சொல்லலில் பயன்படுத்தலாம் என்பதே வியப்புக்குரிய ஒரு தத்துவம்.

இப்படி வார்த்தைகளால் பேசிக்கொண்டிருந்தால், எப்படி இந்த நேரம் ஒரு கதைபொருள் ஆகிறது என்பது விளங்காது. எனவே தர்காவ்ஸ்கியின் அந்த அதி அற்புத சினிமா உலகத்திற்குள் நுழைந்து தேடுவோம்.

Mirror படம் மூன்று காலகட்டத்தில் நடக்கிறது.

1935 – இரண்டாம் உலகப்போர் தொடங்குவதற்கு முந்தைய காலகட்டம்.

1940 – இரண்டாம் உலகப்போர் உச்சத்தில் இருக்கும் காலகட்டம்.

1975 – படம் வெளியான நிகழ்காலம்

இந்த மூன்று காலகட்டங்களும் மூன்று வெவ்வேறு படச்சுருள்களால் படம்பிடிக்கப்பட்டு இருக்கும். இதை படத்தைப்பார்க்கும் பொழுது நினைவில் கொள்ளுங்கள். மூன்று காலகட்டம் , மூன்று வெவ்வேறு காலகட்டத்தை சேர்ந்த படச்சுருள்கள், மூன்று காலகட்டத்தில் வெவ்வேறு வயதில் தோன்றும் அதே பாத்திரங்கள். இதை வைத்து தர்காவ்ஸ்கி எவ்வாறு நேரத்தோடு விளையாடுகிறார் என்று பார்ப்போம். மூன்று வெவ்வேறு காலகட்டத்தை சேர்ந்த படச்சுருள்கள் ஒரு நேரத்தை குறிக்கும் குறியீடாக இருக்கும். அதே போல அவை முன்னுக்கு பின் முரணாக வேறு ஒரு காலத்தில் நடந்த காட்சிகளை படம்பிடிக்க பயன்படுத்தப்பட்டு இருக்கும். அதாவது 1935 – ல் நடக்கும் காட்சியை 1975 ஐ சேர்ந்த படச்சுருள் கொண்டு படம்பிடிக்கப்பட்டு இருக்கும். எந்த காட்சி எந்த வண்ணத்தில் இருக்கிறது ஏன் அந்த சுருளில் படம் பிடிக்கப்பட்டு இருக்கிறது என்ற கேள்விகளை படம் முழுக்க கேட்டுக்கொண்டே வந்தால் அதிலிருந்து பிரியும் கிளைக்கதைகள் படு சுவாரஸ்யமாக இருக்கும்.

Time pressure:

தர்காவ்ஸ்கி தன்னுடைய முதல் மூன்று படங்களிலேயே நேரத்தோடு விளையாடும் அந்த புதிய சிந்தனையை ஆங்காங்கே ஒளிக்கீற்றாக வெளிப்படுத்தி இருப்பார். இருப்பினும் அந்த தத்துவம் இன்னும் அவர் மனதிலேயே முழுமை அடையவில்லை. Mirror தான் நேரம் என்ற தளத்தை அடிப்படையாக வைத்து உருவாக்கப்பட்ட முதல் சினிமா.


https://www.youtube.com/watch?v=R2-DaRZzh0I

இந்த ஆரம்ப காட்சியில் ஒரு cut கூட இல்லை. அந்த திக்குவாய்க்காரன் பேச முயற்சி செய்யச் செய்ய ஒரு அழுத்தம் நமக்குள் உருவாகிறது. அவனுடைய கவனத்தை ஒன்றாக சேர்ந்து குவித்து கடைசியில் ஒரு வசனத்தை சரளமாக பேசிவிடும் பொழுது அந்த அழுத்தம் உடைபடுகிறது. அதை நான் வார்த்தைகளால் விவரிக்க இயலாது. இந்தக்காட்சியை பார்த்த பொழுது உங்களுக்குள் ஏற்பட்ட அந்த அழுத்தம் தான் Time pressure.

வழக்கமாக இரண்டு காட்சிகள்  எடிட் செய்யப்படும் பொழுது, காட்சிகளுக்குள் என்ன நடக்கிறது என்பதை வைத்துதான் soviet montage விதிகளும் இன்ன பிற கோட்பாடுகளும் நமக்கு எடிட்டிங் விதிகளை தருகின்றன. நேரம் என்ற காரணி எடிட்டிங்கை எவ்வாறு பாதிக்கும் என்ற சிந்தனை அதுவரை பிறக்கவே இல்லை.

Time thrust:

ஒரு காட்சிக்குள் இருக்கும் நேரம் அழுத்தப்படுவது போலவே, ஒரு காட்சிக்குள் இருக்கும் அழுத்தம் இன்னொரு காட்சிக்கும் கடத்தப்படலாம் என்பதையும் தர்காவ்ஸ்கி செய்து காட்டினார். இந்த படத்தை நீங்கள் பார்த்துகொண்டு இருக்கும் பொழுது காட்சிக்கு காட்சி ஒரு அழுத்தம் அதிகரித்துக்கொண்டே செல்லும். ஒரு காட்சியில் நீங்கள் உணர்ந்த நேரம் இன்னொரு காட்சிக்கு அழுத்தத்தை தரும். அதே போல ஒரே காட்சிக்குள் இருக்கும் வெவ்வேறு ஷாட் வெவ்வேறு அழுத்தத்தை கொண்டு இருக்கும்.

நேரம் என்பதை நாம் நேரடியாக படம் பிடிக்க முடியாது என்பதால், அதை நமக்கு உணர்த்த சில உத்திகளை கையாள்கிறார் தர்காவ்ஸ்கி. காமெராவின் நகர்தலில் இருக்கும் வேகம், வசனங்களில் இருக்கும் தீவிரமும் தீவிரம் குறைந்த தன்மையும், அகன்றோ சுருங்கியோ இருக்கும் ஷாட் அளவு,  அங்கே நடக்கும் இயற்கை நிகழ்வுகள், குறிப்பாக காற்றின் வேகம்.

இப்போது பின்வரும் இந்த காட்சியில் மொத்தம் பதினோரு cut இருக்கிறது, வெவ்வேறு நீளத்தில் இருக்கும் ஷாட்கள். ஒவ்வொரு ஷாட்டும் வேறு வேறு நேர தாளத்தை (Time rhythm) கொண்டுள்ளது. இப்படி காட்சித்துண்டுகளுக்குள் இருக்கும் நேர தாளமும், அழுத்தமும் தான் cut எங்கே வர வேண்டும் என்பதை தீர்மானிக்கிறது. இதை மூளையால் நீங்கள் சிந்திப்பதை விட ஒரு முறை காட்சியை ஓட விட்டு மனதிற்குள் உணர முயற்சி செய்யுங்கள்.

இந்த படத்தில் முழுவதுமாக ஒரு நேர அழுத்தம் காட்சிகளுக்கு உள்ளே புகுந்து சென்றுகொண்டே இருக்கும். இதை தன்னுடைய “Sculpting in Time” புத்தகத்தில் இவ்வாறு குறிப்பிடுகிறார் தர்காவ்ஸ்கி.

“The distinctive time running through the shots makes the rhythm…rhythm is not determined by the length of the edited pieces, but by the pressure of the time that runs through them (1986, 117).

இது குழப்பமாக கூட இருக்கலாம். இருக்கட்டும் ஒருமுறையில் புரிந்துவிட கூடியது இல்லைதான். இந்த படத்தை மீண்டும் மீண்டும் பார்த்து, நேரம் எவ்வாறு அடிப்படையான கதைப்பொருளாக இருக்கிறது என்பதை  ஒவ்வொருவரும் தனித்தனியாகத்தான் உணர முடியும்.

Bending time:

நேரம் வளைக்கப்படுவது என்பது சாத்தியமா என்றால், நிகழ் உலகில் சாத்தியம் இல்லை, சினிமாவில் அது சாத்தியமே. அதை தர்காவ்ஸ்கி எவ்வாறு செய்கிறார் என்பது தான் சுவாரஸ்யம்.

இந்த காட்சியில் வீடு எரிகிறது என்று அம்மா அழைக்கிறார். குழந்தைகள் விரைந்து ஓட கேமரா நிதானமாக அந்த சொம்பு உருண்டு விழும் வரை காத்திருக்கிறது. இதுவும் நேரத்தை நமக்கு உணர்த்த உதவும் ஒரு உத்தி. இவையெல்லாம் தர்காவ்ஸ்கி தானாக கண்டுபிடித்தவை. கேமரா அப்படியே நகர்ந்தது கண்ணாடியின் பிரதிபலிப்பை காட்டுகிறது. இது நடக்கும் காலம்  1935 ஆனால் படச்சுருள் 1975 ஐ சேர்ந்தது. அதேபோல 0.44 –ல் வரும் அந்த சிறுவன் அதற்கு முன் வந்த அதே சிறுவன்தான் ஆனால் இப்பொழுது அவனுக்கு ஐந்து வயது கூடி இருக்கிறது. ஒரே காட்சிக்குள் கண்ணாடியை காட்டியவுடன் காலம் வளைக்கப்பட்டு வேறொரு காலத்திலிருந்து அந்த சிறுவன் வருகிறான். இந்த படம் Mirror என்று பெயரிடப்பட்டதற்குமான குறியீடும் அதுதான். இங்கு இடம் மட்டும் எதிரொளிக்கப்படவில்லை. காலமும் சேர்த்தே எதிரொளிக்கப்படுகிறது.

சுருக்கமாக, 1935 – ல் வீடு எரிந்தது என்ற நிகழ்வை நாயகன் கனவு காண்கிறான். அந்த கனவு தற்கால படச்சுருளில் வண்ணமாக வருகிறது. அதே கனவுக்குள் தான் இரண்டு காலத்தில் இருப்பதை பார்க்கிறான். அங்கே அவன் கேட்ட சப்தங்கள் அவன் நினைவுகளில் இருந்த கசிந்து எதிரொலித்துக்கொண்டே இருக்கிறது. இந்த படத்தின் பல்வேறு காட்சிகளில் நேரம் வளைக்கப்படுவதையும், நினைவுகளும் கனவுகளும் ஒன்றாக கலந்து காலம் குழப்பம் அடைவதையும் அனுபவித்துக்கொண்டே செல்லலாம். இந்த படமே ஒரு பெரும் கனவு எனவும் கொள்ளலாம்.

 

Flow of time:

தர்காவ்ஸ்கி நேரம் அழுத்தப்படலாம், நேரம் ஒரு காட்சியில் இருந்த அடுத்த காட்சிக்கு கடத்தப்படலாம், நேரத்தின் தாள வேகம் மாற்றப்படலாம், அதுவே வளைக்கவும் படலாம் என்ற புரட்சிகரமான சிந்தனையை முன்மொழிந்து அதனோடு எந்த பயமும் இன்றி பலவாறாக விளையாடுகிறார்.

அதேபோல் காலம் எவ்வாறு கடந்து செல்கிறது? என்பதை உணர்த்த கூட பல உத்திகளை பயன்படுத்திகிறார். படம் முழுக்க காற்றும், காலம் நிலத்தில் ஏற்படுத்தி இருக்கும் சுவடுகளும் காட்டபட்டுக்கொண்டே வரும். அதன் வாயிலாக காலம் கடந்து சென்றதை நம் மனமும் உணர ஆரம்பிக்கும். ஒவ்வொரு காட்சிக்குள்ளும் நேரம் நமக்கு உணர்த்தப்பட்டுக்கொண்டே வரும்.

இந்த குழந்தை உறங்கும் காட்சியில் என்னைப்பொறுத்த வரை நேரம் உறைகிறது, அது கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வேகம் குறைவதைபோன்ற பிரக்ஞையை ஏற்படுத்துகிறது. நீங்கள் அதை எவ்வாறு வேண்டுமானாலும் உணர்ந்து கொள்ளலாம். இங்கு சினிமா என்ற கலை அதற்கான முழு சுதந்திரத்தை அளிக்கிறது.

எனக்கும் மிகவும் பிடித்தமான இந்த காட்சியில், நாயகன் சிறுவயதில் ஏற்பட்ட அந்த விசித்திரமான அனுபவம், அது ஒரு சாதாரண நிகழ்வாக கூட இருந்திருக்கலாம். ஆனால் அந்த கணம் அவன் மனதில் எவ்வாறு பதிந்தது. அதை அவன் எவ்வாறு உணர்ந்தான் என்பது தான் அழகிலும் அழகு. இதைப்போன்ற அனுபவம் நம் ஒவ்வொருவருக்கும் இருந்திருக்கும் இல்லையா? நேரத்தை மிக மெதுவாக உணர்ந்த அந்த நொடிகள்…

இதுவும் நாயகனின் நினைவில் நடக்கும் ஒரு காட்சிதான். இங்கு காற்று, மரத்தில் இருந்து உதிரும் பூ, உருண்டு ஓடும் பொருட்கள் வேகம் குறைக்கப்பட்ட Highspeed காட்சி, இவையெல்லாம் சேர்ந்து நேரம் மெதுவாக உருண்டு நொடி நொடியாக நகர்வதை காட்டுகிறது. அங்கே கேட்கப்பட்ட நினைவுகளில் எச்சம் இருக்கும் சப்தங்கள் நம்மை உறைந்து போக வைக்கின்றன.

இந்த காட்சியில் கனவில் தன் அம்மா மேலெழுந்து மிதப்பதை அவன் காணும் பொழுது நேரம் நின்றே விடுகிறது. இந்த காட்சியை நான் முதல் முறை பார்த்த பொழுது நேரத்தை கடந்து வேறொரு உலகிற்குள் சென்றே விட்டேன்.

தர்காவ்ஸ்கியின் படத்திற்குள் சென்று வருவது என்பது நாமே நம் அக உலகை சுற்றிப்பார்த்து வரும் ஒரு அனுபவம். அவை நம் நினைவுகளை தூண்டி விடுபவை. நம்முடைய அமானுஷ்ய அனுபவங்களை மீண்டும் கண்முன்னே கொண்டு வருபவை.

இந்த படத்தை உடைத்து புரிந்து கொள்ள வேண்டுமென்றால், இது தர்காவ்ஸ்கி தன் இளமைக்காலத்தில் அனுபவித்த விவரிக்க முடியாத அனுபவங்களின் தொகுப்புதான், இது கனவு, இது நனவு என்றெல்லாம் பிரித்து சொல்லிவிட முடியாது. மூன்று வெவ்வேறு  காலகட்டத்தில் நடந்த நிகழ்வுகள் வெவ்வேறு வண்ணங்களில் படம் பிடிக்கப்பட்டு இருக்கும். ஒரு காலத்தில் இருந்து பாத்திரங்கள் இன்னொரு காலத்திற்கு வந்து செல்வர். காட்சிகள் நேர்கோட்டில் பயணிக்காமல் மாறி மாறி வரும். இவற்றை ஒரு கோர்வையாக புரிந்து கொள்ள முயற்சி செய்தால் தோற்றுவிடுவோம். ஒரு பெரிய அறையில் உங்கள் வாழ்க்கை அனுபவங்கள் எல்லாம் மொசைக் கற்களாக அடுக்கி வைக்கப்பட்டுள்ளது என்பதாகக் கொள்ளுங்கள். இப்போது உங்கள் கால் எந்த கற்களில் பதிகிறதோ அந்த நினைவை திருப்பி பார்ப்பதை போல, பரப்பி வைக்கபட்ட காலவெளியில் மனம்போன போக்கில் சென்று நினைவுகளைப் பார்க்கும் அந்த உணர்வோடுதான் இந்த படத்தை அணுக வேண்டும்.

மண்டை வெடித்து சிதறிய அந்த இறுதிக்காட்சி:

ஒரு தனி அறையில் இந்த படத்தை பார்க்க ஆரம்பிக்கிறேன், திரையில் நிகழும் காட்சிகளும் ஒன்றுடன் ஒன்று பிணைந்து வரும் காலமும், கவித்துவமான காட்சிகளும் இது கனவா நிஜமா என்ற ஒரு சூன்ய நிலைக்கு என்னை கொண்டு சேர்த்தது. அப்போது நான் மிகவும் பலகீனமாக உணர்ந்து இருந்தேன். மனம் மட்டும் இந்த படத்தை நன்றாக புரிந்து கொள்கிறது. என் மூளைக்குள் காலம் கன்னாபின்னாவென்று சுழன்றுகொண்டு இருக்கிறது. இப்போது அந்த இறுதிக் காட்சிக்கு படம் வந்து சேர்கிறது.

வெட்டுக்கிளியின் கீச்சிடும் சத்தத்தோடு Sebastian Bach-ன் இசை ஒலிக்க ஆரம்பிக்கிறது. அங்கு காட்டப்படும் அம்மா இளமையாக இருக்கிறார். தன் காதலனாக இருக்கும் எதிர்கால கணவனோடு குழந்தைகளைப்பற்றி பேசிக்கொண்டு இருக்கிறார். கேமரா நிலத்தின் சுவடுகளையும் காலம் கடந்து சென்ற வடுக்களையும் காட்டிக்கொண்டே வருகிறது. அந்த வனம் சூழந்த வீட்டின் ஒரு கோடியில் இருந்து அதே அம்மா வயதானவராக வருகிறார். அவரோடு தன்னுடைய குழந்தைகள் பால்ய வயதில் கைகோர்த்து பின்வருகின்றனர். காலம் இங்கு இழுத்து மடிக்கப்படுகிறது. நிகழ்கால வயதான அம்மாவோடு அவரின் கடந்த கால இளம் குழந்தைகள் கைப்பிடித்து வருகின்றனர். அதை, இளைமைக்கால அம்மா தூரத்தில் இருந்து பார்க்கிறார். அந்த சிறுவன் ஓங்கி ஒரு நீண்ட ஓலத்தை எழுப்புகிறான். காமெரா விரைந்து நகரும் பொழுது என் உடல் சிலிர்த்துப்போகிறது. இவையெல்லாம் நான் புரிந்துகொள்ளும் முன்பே ஏதோ ஒரு அழுத்திவைக்கப்பட்ட வெடி என் மண்டைக்குள் வெடித்து சிதறியது. காலம், நேரம், இடம் எல்லாம் சுக்குநூறாகிப்போனது. Bach-ன் இசை மீண்டும் ஒரு வெட்டுக்கிளியின் கீச்சிடலாக மாறி படம் நிறைவடைகிறது. அதுவரை பார்த்த மற்ற சினிமா அனைத்தும் அர்த்தமற்று போனதுபோல் தோன்றுகிறது.

Mirror, வார்த்தைகளால் எழுதிவிடமுடியாத அனுபவம். இந்த கட்டுரை அந்த அனுபவத்தை அடையும் வழியை காட்டலாமே ஒழிய அதற்கு மேல் பயன்பெறாது.

இந்த கட்டுரையின் நோக்கமே, நாற்பது வருடங்களுக்கு முன்பு செய்த ஒரு சினிமா கொண்டிருந்த தத்துவ நோக்கு, அது சினிமாவிற்கு அளித்த பங்களிப்பு, அது வடிவ ரீதியிலும் புதிய சிந்தனையிலும் எத்தனை முற்போக்காக இருந்தது என்பதை உணர்த்தத்தான். Mirror என்ற படம் தமிழ் சினிமா சிந்தித்துக்கூட பார்த்திராத எல்லையில் நிகழும் ஒரு காவியம். நூற்றாண்டு கால வரலாற்றில் மலிவான பொழுதுபோக்காக சினிமாவை மாற்றி பண்பற்ற நோக்குடன் அதை அணுகி வருகிறோம். இதுவரை சினிமாவிற்கென்று எந்த ஒரு பங்களிப்பையும் நாம் வழங்கவே இல்லை. இரவல் வாங்கிய தொழில்நுட்பங்களையும், தத்துவங்களையும் கொண்டு அதையும் சரியாக புரிந்து கொள்ளாமல் மலிவான சினிமாவை செய்து, நமக்கு நாமே ஒரு பெரிய அவமானமாக இருக்கிறோம். அதைத்தாண்டி நாம் சினிமாவிற்கு அளித்த தத்துவ ரீதியிலான பங்களிப்புதான் என்ன?.

 

 

References:

A Deleuzian Analysis of Tarkovsky’s Theory of Time-Pressure by David George Menard

The technique of film and video editing – Ken Dancyger

Scultpting in time – Andre Tarkovsky

Andrey Tarkovsky: Films, Stills, Polaroids & Writings – Andrei Tarkovsky (Author), Hans-Joachim Schlegel (Author), Lothar Schirmer (Author)

Interviews of Tarkovsky in youtube