’சுஜாதா’ – பீகார் நோக்கி என் தேசாந்திரிப் பயணத்தின் முதலெழுத்து
சமயங்கள் பாதையை மட்டும் மாற்றுவதில்லை, பயணிப்பவனின் உள்ளக வரைபடத்தையே புதிதாக வரைகின்றன. பீகார் நோக்கி நான் ஏறிய அந்த ரயில், ஒரு இடத்தை அடைய என்னை அழைத்துச் சென்றதாக நினைத்தேன். ஆனால் உண்மையில், அது என்னை ஒரு மனிதத் தருணத்திற்குள், ஒரு வரலாற்று நினைவிற்குள், ஒரு ஆன்மிகத் தொடக்கப் புள்ளிக்குள் கொண்டு சென்றது. ரயில் நகர்ந்த முதல் நிமிடமே, என் மனம் ஏற்கனவே பயணிக்கத் தொடங்கியிருந்தது. ஜன்னலுக்கு வெளியே ஓடிய வயல்வெளிகள், தூரத்தில் கரைந்த மரவரிசைகள், மேகங்களில் ஒளிந்த வானம்…
அவை எல்லாம் எனக்கு பீகாரின் முகவரியை சொல்லிக் கொண்டிருந்தன. ஆனால் அந்தப் பயணத்தின் உண்மையான முகவரி, ரயில் பெட்டிக்குள் எனக்காகக் காத்திருந்தது. அந்நியத்திலிருந்து அன்புக்குள் என் எதிரே அமர்ந்திருந்த அந்தப் பெண். முதல் பார்வையில் ஒரு சாதாரணப் பயணியாகத்தான் தோன்றினார். ஆனால் சில முகங்கள் இருக்கின்றன. அவை பார்த்தவுடனே, “அட, இவங்க நம்ம ஆள்” என்று மனது சொல்லிவிடும். அப்படித்தான் அவரும் இருந்தார்.
எந்த முன் அறிமுகமும் இல்லாமல், எந்தத் தயக்கமும் இல்லாமல், அவர் என்னோடு பேசத் தொடங்கினார். பேச்சு மெதுவாகப் பயணத்தைத் தாண்டி, வாழ்க்கையைத் தொட்டது. நான் யார், எங்கே போகிறேன், எதைத் தேடிப் போகிறேன்? என்னுடைய தேசாந்திரி மனசாட்சியை நான் அவர் முன்னால் விரித்து வைத்தேன். அதேபோல, அவரும் தன் வாழ்க்கையின் பக்கங்களை என் முன்னால் திறந்து வைத்தார். அது வெறுமனே தகவல் பரிமாற்றம் அல்ல. அது மனிதர்களுக்கிடையே நிகழ்ந்த ஒரு ஒப்புதல்.
பெயர் கேட்ட நொடி வரலாறு தட்டிய தருணம்.
ஒரு கட்டத்தில், அந்த உரையாடல் இயல்பாக ஓய்ந்தபோது நான் கேட்டேன்,
“உங்கள் பெயர் என்ன?”
அவர் சிரித்தபடியே சொன்னார்.
“சுஜாதா”
அந்த ஒரு சொல்லில், என் உள்ளம் ஒரு கணம் நின்றது.
நான் போகும் திசை, நான் தேடும் பொருள், நான் தொடங்க விரும்பும் பயணம். அதற்கெல்லாம் ஆரம்பப் புள்ளி, ‘சுஜாதா’ என்ற பெயரிலேயே
எழுதப்பட்டிருந்ததைப் போல உணர்ந்தேன். புத்தர், கடும் தவத்தில் சோர்ந்து நின்றபோது, அவருக்கு உணவளித்து, ’மத்தியப் பாதை’ எனும் தத்துவத்தை உயிர்ப்பித்தவள் சுஜாதா.
அந்த வரலாற்று சுஜாதா இன்று என் முன் ஒரு ரயில் பெட்டியில் அன்பாக அமர்ந்திருந்தாள். காலம் சுருங்கியது. வரலாறு மனித வடிவம் எடுத்தது. காசு இருந்தும், கருணை பெற்ற தருணம் என் கையில பணம் இருந்தது. எனக்கு எந்தத் தட்டுப்பாடும் இல்லை. ஆனால் சுஜாதா என்ற அந்தப் பெண்மனிக்கு அது முக்கியமே இல்லை. அவர் எடுத்துச் வந்த சாப்பாட்டை என் முன் வைத்தபோது, நான் சொன்னேன், “வேண்டாம் ஆன்ட்டி… என்கிட்ட இருக்கு.” அவர் அதை ஏற்கவில்லை. “இல்லை. நீ கண்டிப்பாக சாப்பிடணும்”. இரண்டு நாட்களுக்குத் தேவையான உணவை, முழுமையாக எனக்குக் கொடுத்தார்கள். அது உதவி அல்ல. அது தானம் அல்ல. அது கருணை. புத்தருக்குக் கொடுக்கப்பட்ட பால் சோறு போல, என் பயணத்தின் சோர்வைத் துடைக்கும் ஒரு மனிதத் தெய்வீகம்.
சுஜாதா என்ற அந்தப் பெண் தனியாக இல்லை. அவரோடு சேர்ந்து வந்திருந்தது ஒரு பெரிய குடும்பம். சுமார் பதினைந்து பேர். அந்தப் பதினைந்து பேரும் என்னை ஒரு அந்நியனாக நடத்தவில்லை. அவர்கள் சிரித்தார்கள். என்னோடு பேசினார்கள். என் பயணத்தைப் பற்றிக் கேட்டு, என்னை ஊக்கப்படுத்தினார்கள். அந்த ரயில் பெட்டி, ஒரு கணத்தில் ஒரு சஞ்சாரக் குடும்பமாக மாறியது. அங்கே மொழி வேறுபாடு இல்லை. மத வேறுபாடு இல்லை. பொருளாதார வேறுபாடு இல்லை. இருந்தது ஒன்றே ஒன்று, ’மனிதம்’.
தேசாந்திரிப் பயணத்தின் முதல் ஆசீர்வாதம், ஒவ்வொரு தேசாந்திரிப் பயணத்துக்கும் ஒரு அறிமுகம் தேவை. ஒரு உச்சரிப்பு தேவை. ஒரு ஆசீர்வாதம் தேவை. எனக்கு அந்த சுஜாதா மட்டுமே. அந்தப் பெயர், என் பயணத்திற்கான முதல் மந்திரச் சொல் போல இருந்தது.
“நீ சரியான பாதையில் இருக்கிறாய்”
என்று என் உள்ளத்திற்க்குள் யாரோ சொன்னது போல இருந்தது.
கடைசியில், கயா ரயில் நிலையம் வந்தது. ரயில் நிற்கப் போகிறது என்ற அறிவிப்பு ஒலித்த நொடி, என் மனம் கனமானது. இறங்க வேண்டிய நேரம் வந்தபோது, அவர்களை விட்டுப் பிரிய மனதே வரவில்லை. ஒரு பயணத்தில் சந்தித்த மனிதர்கள் இவ்வளவு ஆழமாக வாழ்க்கைக்குள் பதியலாம் என்று நான் நினைக்கவே இல்லை. பீகார் எனக்குக் கொடுத்த முதல் பாடம் பல பயணங்களில் நான் இடங்களைப் பார்த்திருக்கிறேன். ஆனால் பீகார் பயணத்தில், நான் மனிதனைப் பார்த்தேன்.
சுஜாதா என்ற பெயர் எனக்கு ஒரு நினைவாக மட்டும் இல்லை. அது என் தேசாந்திரி தொடரின் முதல் அத்தியாயம். புத்தரின் காலத்திலிருந்து இன்றைய ரயில் பெட்டி வரை நீளும் ஒரு கருணைத் தொடர்ச்சி.
சுஜாதா என்ற அந்தப் பெண்ணுக்கு,
உங்களுக்கும், உங்கள் குடும்பத்திற்கும், இந்த தேசாந்திரிப் பயணத்தின் முதல் பக்கத்தை அன்பால் எழுதி தந்ததற்கு நன்றி.
இந்தப் பயணம் இங்கிருந்துதான் தொடங்கியது. இது ஒரு சம்பவம் அல்ல. இது என் தேசாந்திரி வாழ்க்கையின் தொடர்.
தொடரும்…
