கனவு 1
உறக்கத்தின் இடுக்குகளில்
நான் நட்டு வைத்திருக்கும் செடிகள்
உன் குறட்டையின் அதிர்வில்
வேரோடு சாய்ந்து விடுகின்றன;
கனவு என்பது எனக்கான
ஒரு ரகசியத் தீவு.
விழித்திருக்கும்போது
உனது அதிகாரத்தின் நிழல்
என்னை ஒரு சுவரொட்டியாய் மாற்றுகிறது;
ஆனால் மூடிய கண்களுக்குள்
நானே எனக்கு
ஒரு பிரம்மாண்டமான வானம்.
பொருந்திப் போகாத வாழ்வின்
இந்தக் கரடுமுரடான படுக்கையில்,
நீ துப்பும் சலிப்புகளுக்கு அப்பால்
யாரும் அறியாத ஒரு நதியில்
நான் நிர்வாணமாய் நீந்துகிறேன்.
கனவில் மட்டும்தான்
எனது கால்கள்
திசைகளைத் தீர்மானிக்கின்றன;
விடிந்ததும் மீண்டும்
உனது விருப்பங்களின் அச்சுக்குள்
என்னை நானே மடித்துக் கொள்கிறேன்.
நம்பிக்கையற்ற இந்தத் துணையுடன்
வாழ்வதென்பது
நிறைவேறாத ஒரு கனவை
திறந்த கண்களோடு
சுமந்து திரிவதுதான்.
*
பிணந்தின்னி 2
பசித்த மிருகத்தின் வேகத்தோடு
ஈரமான சதையைத் துழாவுகையில்,
உனது நகக்கண்களில் சிக்கித் தெறிப்பது
பெண்ணின் உணர்ச்சிகளல்ல;
அது ஒரு வெறும் சடலத்தின் மௌனம்.
விறைத்து நிற்கும் உன் ஆண்மைக்கு
அரவணைப்பின் சூடு தெரிவதில்லை;
காமம் என்பது உனக்கு
ஒரு வழிப்பறிப் போர்,
அங்கே வலியின் மொழியை நீ
வசதியாக மறந்து விடுகிறாய்.
அலறல்கள் இசையாகவும்
கண்ணீர் வெறும் பிசுபிசுப்பாகவும்
மாறிப்போன உனது படுக்கையில்,
நீ புசிப்பது ஒரு மனுஷியை அல்ல
உன் இச்சையால் கொல்லப்பட்ட
ஒரு பிணத்தின் எஞ்சிய மிச்சங்களை.
ஆசையின் வெறியில் உறைந்துபோன
உனது நரம்புகளுக்கு
உயிரின் துடிப்பு ஒருபோதும் புரிவதில்லை;
நீ கொண்டாடுவது ஒரு வெற்றியல்ல,
ஈரமில்லாத ஒரு பாறையின் மீது
நீயே அடித்துக்கொள்ளும் தாளம்.
பசியாறி முடித்து நீ எழுகையில்
அங்கே மிச்சமிருப்பது
சிதைந்த ஒரு உடலும்
எதற்கும் பொறுப்பேற்காத
உனது பிணந்தின்னித் தனமும்தான்.
*
மயிர் உடல் 3
வெயில் தின்ற காட்டில்
தனித்து நின்ற மிருகத்தின்
மயிர் சிலிர்த்த உடல் போல,
உன் மௌனத்தின் மீது
வளர்ந்து கிடக்கிறது விசித்திரமான ஒரு காடு.
ஒவ்வொரு மயிர்க்காலுக்குள்ளும்
ஓராயிரம் கதைகள் புதைந்து கிடக்கின்றன.
வியர்வையின் உப்பு நீரில்
நனைந்து நனைந்து
கறுத்திருக்கின்றன கடந்த காலத்தின் வேர்கள்.
தொடும் திசையெங்கும்
மெல்லிய முட்களாய் குத்துகிறதோ?
அல்லது,
ஆயிரம் கைகள் கொண்டு
என்னை அணைத்துக் கொள்கிறதோ?
இந்தத் தேகத்தின் அடர்த்தியில்
தொலைந்து போவது எளிது;
ஒவ்வொரு இழையும்
ஒரு திசையை நோக்கி
என்னை இழுத்துக் கொண்டு ஓடுகிறது.
எலும்பும் சதையும் தாளாத பாரத்தை
உடல் போர்த்தியிருக்கும்
இந்த மென்மயிர் போர்வைதான்
சத்தமில்லாமல் தாங்கிக் கொள்கிறது.
*
காவி புன்னகை 4
ஆலமரத்து நிழலில்
அன்று உறைந்து கிடந்த அதே அமைதிதான்,
இன்று தெருக்களின் இரைச்சலில்
ஒரு துண்டுப் பித்தளைச் சிலையாய்
ஏளனமாகச் சிரிக்கிறது.
போதி மரத்தின் இலைகள் உதிர்ந்து
வெறும் சருகாகிப் போன நிலத்தில்,
காவியின் நிறம் மட்டும்
அதிகாரத்தின் கறையோடு எஞ்சியிருக்கிறது;
அன்பைப் போதித்த அதே இதழ்கள்
இப்போது நுனிநாக்கில் கசப்பைச் சுமக்கின்றன.
தர்மத்தின் சக்கரம் சுழல மறந்து
தற்பெருமையின் அச்சில் சிக்கிக் கொண்டது;
பெண்ணியத்தின் பெயரால்
பண்பாட்டைத் தின்று செரிக்கும் நவீனத்தில்,
புத்தரின் அந்தப் புன்னகை
அமைதியல்ல… அது ஒரு தீராத எள்ளல்.
தன் போதனைகள்
முகப்பூச்சுகளுக்கு அடியில் புதைந்ததைக் கண்டு,
அவர் சிரிக்கிறார்
அந்தச் சிரிப்பில்
நிர்வாணமாய் நின்றிருக்கிறது
இன்றைய காலத்தின் போலித் துறவறம்.
*
மந்திரச் சூழ் 5
நம்பிக்கையின் நூலால்
நீ பின்னிய அந்த அழகிய வலைக்குள்,
மந்திரச் சொற்களைத் தூவி
மயக்க மருந்து கொடுத்தாய்;
கண்மூடித் திறப்பதற்குள்
காலடியில் இருந்த நிலத்தைச் சுருட்டிக் கொண்டாய்.
புன்னகையின் விளிம்பில்
ஒரு நஞ்சைத் தடவி வைத்திருப்பாய் என
யார் அறிவார்?
உன் சொற்கள் ஒவ்வொன்றும்
தேவதைகளின் கீதம்போல ஒலித்தன;
ஆனால் அதன் உட்புறத்தில்
துரோகத்தின் வாட்கள் கூர்தீட்டப்பட்டிருந்தன.
கண்களைக் கட்டி
காட்டு வழியில் விட்டது போல,
உன் நேசத்தை நம்பி வந்தவனை
நடுநிசி இருட்டில்
தனியே தவிக்க விட்டுப் போனாய்;
நீயே வரைந்த சித்திரத்தில்
நீயே நெருப்பு வைப்பாய் எனத் தெரியவில்லை.
உன் மந்திர ஜாலங்கள்
எல்லாமும் கலைந்து போகும் ஒருநாள்;
அன்று உன் கைகளில் எஞ்சுவது
நீ விதைத்த ஏமாற்றத்தின்
வெற்றுச் சாம்பல் மட்டும்தான்.
துரோகம் ஒருபோதும்
வெற்றிப் பீடத்தில் நீண்டகாலம் அமர்வதில்லை.
*
விடாய்ப் பொழுது 6
உடலுக்குள் ஒரு நதி
திசைமாறிப் பாயும் தருணமிது;
அடிவயிற்றின் ஆழத்தில்
யாரோ ஒரு சிற்பி
நிச்சயமற்ற ஒரு சிலையினைச் செதுக்குகிறான்.
ஒவ்வொரு வலியும்
ஒரு சொல்லப்படாத கவிதை;
குருதி வாசம் படிந்த காற்றில்
தன் இருப்பை
மௌனமாய் அறிவிக்கிறது தேகம்.
படுக்கையின் விரிப்பு
ஒரு போர்க்களமாகிறது;
உறக்கத்திற்கும் விழிப்புக்கும் இடையே
தத்தளிக்கும் மனதின் ஓரம்
தனிமையின் நிழல் அடர்ந்து கிடக்கிறது.
இயற்கையின் சுழற்சியில்
இது ஒரு நீண்ட பயணம்;
சலிப்பும் வலியும் கோர்த்த கோலத்தை
சத்தமில்லாமல் கலைத்துவிட்டு
மீண்டும் துளிர்க்கிறது பெண்மை.
இன்னமும் முடியாத அந்தப் பொழுது,
வலியைப் பொறுமையால் ஆற்றி
காலத்தின் மடியில்
மெதுவாய் உறங்கிக் கொள்கிறது.
*
இசை நரம்பு 7
இரு தேகங்கள் உரசிக்கொள்ளும்
அந்த அந்தரங்க நிசப்தத்தில்,
சுருதி மீட்டும் நரம்பாகிறது
உன் மெல்லிய முனகல்;
அது வெறும் ஒலியல்ல,
ஆத்மா இசைக்கும் ஆதி ராகம்.
வார்த்தைகள் தோற்றுப்போகும் புள்ளியில்
சுவாசத்தின் வெப்பம் தாளாமல்
நீ உதிர்க்கும் ஒவ்வொரு சிறு ஒலியும்,
ஏகாந்தத்தின் ஏட்டில்
நான்கு வரித் தாளமாய்
என் மனம் குறிப்பெடுத்துக் கொள்கிறது.
இடையறாத அந்த இணைப்பின் ராகம்
நரம்பு மண்டலங்களில் ஊடுருவி,
உச்சந்தலை முதல் உள்ளங்கால் வரை
ஒரு மின்னல் கொடியைப் படரவிடுகிறது;
சத்தமில்லாத அந்த சங்கீதத்தில்
நம் மௌனங்கள் கரைந்து போகின்றன.
விரல்கள் தீண்டும் இடமெல்லாம்
ஒரு புது இசை நரம்பு பிறக்கிறது;
விம்மலுக்கும் ரசிப்பிற்குமான இடைவெளியில்,
பெண்மை மீட்டுகிற அந்த விசித்திர இசை
இவ்வுலகின் அத்தனை பாடல்களையும்
ஒரு கணம் மௌனிக்கச் செய்துவிடுகிறது.
*
முந்தாணை 8
திறந்து கிடக்கும் கதவை விட,
பாதி மூடிய ஜன்னலின் வழித் தெரியும்
மர்மமான இருள்தான் மனதை ஈர்க்கிறது.
சதையின் ஆழத்தை
வெற்றுப் பார்வையில் அளந்துவிட முடியாது;
நூலிழைகளின் மறைப்பிற்குள்
நீ வரைந்து வைத்திருக்கும் அந்த ரகசியம்,
நிர்வாணத்தை விடவும்
ஆயிரம் மடங்கு அடர்த்தியானது.
மார்பின் மேடுகளை
மெல்லிய திரையெனப் போர்த்தியிருக்கும்
அந்தத் துணி விலகத் துடிக்கும் கணத்தில்,
காணாத பகுதிக்கு மனம் கற்பனை செய்கிறது;
மறைத்தலின் பின்னால் ஒளிந்திருக்கும்
அந்த அரைகுறை அழகே
காமத்தின் தீயை இடைவிடாது மூட்டுகிறது.
முழுதும் தெரிந்துவிட்டால்
தேடல்கள் முடிந்துவிடும்;
ஒளிந்தும் ஒளியாமலும் இருக்கும்
இந்த முந்தாணைப் போர்வைதான்,
தேகத்தை ஒரு தீராத காவியமாய்
எப்போதும் புதிதாக வைத்திருக்கிறது.
*
