என் பக்கத்து இருக்கைக்கு வரவிருப்பவர் ஒரு பெண் என்று தெரிந்ததும், அந்த இருக்கை எனக்குக் காலியாகத் தோன்றவில்லை.
வந்தே பாரத் புறப்படுவதற்கு இன்னும் எட்டு நிமிடங்கள் இருந்தன.
“பயணிகள் உடனடியாக ரயிலில் ஏறி அமருமாறு கேட்டுக்கொள்ளப்படுகிறார்கள். நன்றி,” என்ற பெண் குரல் எழும்பூர் நிலையத்தின் இரும்புக் கூரைக்குள் எதிரொலித்து மெல்லக் கரைந்தது. மூடிய கதவுகளுக்குள் குளிரூட்டியின் சீரான உறுமல் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது. நடைமேடைக் காற்றில் காஃபியின் மணத்துடன் வெப்பமடைந்த இரும்பின் மணமும் கலந்திருந்தது.
எனக்குக் கிடைத்திருந்தது பெட்டியின் கடைசி வரிசையிலிருந்த நடு இருக்கை. நேற்று இரவு பதினொரு மணிக்குத்தான் பயணச்சீட்டு உறுதியானது. திருச்சியில் நடைபெறவிருந்த அலுவலகக் கூட்டத்திற்கு மேலாளர் செல்ல வேண்டியிருந்தது. அதிகாலையில் அவருடைய மாமனார் இறந்த செய்தி வந்ததால், அந்தப் பயணம் என்னுடையதாகிவிட்டது.
என் வலப்புறமிருந்த ஜன்னல் இருக்கை காலியாக இருந்தது.
பயணிகள் பட்டியலில்—
‘V. வித்யா. 32. F.’
பெயர், வயது, பெண்—முகமற்ற மூன்று தகவல்கள்.
அந்தக் காலி இருக்கையை மீண்டும் ஒருமுறை பார்த்தேன். பையை மேலே வைத்தேன். கைப்பேசியை எடுத்தேன். காரணமில்லாமல் பயணிகள் பட்டியலை மறுபடியும் பார்த்தேன்.
இடப்புற வழியோர இருக்கையில் அமர்ந்திருந்த முதியவர் தனது கண்ணாடியை மூக்கின் மேல் ஏற்றிக்கொண்டார். கண்ணாடியின் வலது காதுப்பிடி கருநூலால் சுற்றிக் கட்டப்பட்டிருந்தது. சொட்டு நீலம் போட்ட வெள்ளைச் சட்டை அணிந்திருந்தார். கால்களுக்கிடையில் வைத்திருந்த துணிப்பையின் உள்ளே கண்ணாடிக் குடுவை ஒன்று இருப்பதுபோல் எதுவோ ஒவ்வொரு அசைவுக்கும் மெதுவாக மோதியது.
“திருச்சியா?” என்று கேட்டார்.
“ஆமாம்.”
“நானும் திருச்சிதான். மகள் வீடு. நார்த்தங்காய் ஊறுகாய் கேட்டிருந்தா. அவளுக்கே செய்யத் தெரியாது. கடையில வாங்கிச் சாப்பிட்டுட்டு அது ஊறுகாய்னு சொல்றா.”
நான் புன்னகைத்தேன்.
“நீங்க என்ன வேலை?”
நான் பதில் சொல்வதற்குள் அவர் ரயில்வே கணக்குப் பிரிவில் முப்பத்தாறு ஆண்டுகள் பணியாற்றிய கதையைத் தொடங்கிவிட்டார். முதல் பத்து ஆண்டுகள் மதுரை, பிறகு திருச்சி, கடைசியில் சென்னை. ஓய்வு பெற்றுப் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் ஆகியிருந்தன. பழைய அலுவலகத்தில் அவர் எழுதிய எண்களை இப்போதும் யாராலும் உடனடியாகப் படிக்க முடியாது என்று பெருமையாகச் சொன்னார்.
என் கைப்பேசி ஒலித்தது.
மனைவி.
“ரயில் கிளம்பிடுச்சா?”
“இன்னும் இல்லை.”
“இட்லி பையில இருக்கு. ரயில் சாப்பாடு பிடிக்கலைன்னா—”
“சரி.”
சிறிது மௌனம்.
“நேத்து நான் கேட்டதுக்கு நீங்க பதிலே சொல்லல.”
முதியவர் பேசுவதை நிறுத்தாமல், ஊறுகாய்க் குடுவையின் மூடி இறுக்கமாக இருக்கிறதா என்று பையைத் திறந்து பார்த்தார்.
“இப்ப ரயில்ல இருக்கேன். திரும்பி வந்ததும் பேசிக்கலாம்.”
“எப்பவும் அதைத்தான் சொல்றீங்க.”
“மீட்டிங்குக்கு பேப்பர் பார்க்கணும். அப்புறம் கூப்பிடுறேன்.”
அவள் மேலும் ஏதோ சொல்ல வந்தாள். நான் அழைப்பை முடித்துவிட்டேன்.
அடுத்த நொடியே அவளிடமிருந்து ஒரு செய்தி வந்தது.
‘திரும்பி வந்ததும் நீங்க பேச வேண்டாம். நான் பேசுறதைக் கொஞ்சம் கேளுங்க. அது போதும்.’
செய்தியை வாசித்தேன்.
பதில் எழுதவில்லை.
ரயில் புறப்பட்டது.
ஜன்னலுக்கு வெளியே நடைமேடை மெதுவாகப் பின்னால் நகர்ந்தது. கையில் காப்பிக் கோப்பையுடன் நின்றிருந்த மனிதர், சிவப்புச் சட்டை அணிந்த சுமைதூக்குபவர், தாயின் கையைப் பிடித்திருந்த சிறுமி—ஒவ்வொருவரும் சில நொடிகள் ஜன்னலுக்குள் வந்து பின்னால் மறைந்தார்கள்.
எனது வலப்பக்க இருக்கை தொடர்ந்து காலியாகவே இருந்தது.
முதியவர் ரயிலின் வேகத்தைப் பற்றிப் பேசினார். அங்கிருந்து அரசியல். அரசியலிலிருந்து இப்போதைய இளைஞர்களின் பொறுமையின்மை. பிறகு ஊறுகாய் செய்வதற்குக் கல் உப்பு ஏன் அவசியம் என்பதற்கு வந்தார்.
எனக்கு முன்புறம் அமர்ந்திருந்த இளைஞன் இரு காதுகளிலும் காதொலிப்பான்களைப் பொருத்திக்கொண்டான். முதியவர் அதைக் கவனிக்கவில்லை.
நான் திருச்சி கூட்டத்திற்கான கோப்பைத் திறந்தேன். பேச வேண்டிய குறிப்புகளைப் படித்தேன். இரண்டு பத்திகள் முடிவதற்குள் காலி இருக்கையைப் பார்த்தேன்.
ஒருவேளை தாம்பரத்தில் ஏறலாம்.
என்னைச் சந்திக்க வருபவரைப்போல நான் ஏன் எதிர்பார்க்கிறேன் என்று ஒரு கணம் தோன்றியது.
கோப்பைத் தொடர்ந்து படித்தேன்.
தாம்பரத்தில் ரயில் நின்றது.
கதவுகள் திறந்ததும் நடைமேடையின் வெப்பமான காற்று பெட்டிக்குள் நுழைந்து, குளிரூட்டியின் காற்றுடன் சில நொடிகள் போராடியது. கடைசி நேரப் பயணிகள் வேகமாக ஏறினார்கள். கதவு மூடப்படுவதற்கான முதல் எச்சரிக்கை ஒலி எழுந்தது.
அப்போது அவள் ஓடிவந்தாள்.
முதலில் அவளுடைய தோளில் தொங்கிய சாம்பல் நிற மடிக்கணினிப் பை கதவைக் கடந்தது. பிறகு தண்ணீர்ப் புட்டியைப் பிடித்திருந்த கை. கருநிற நீண்ட உடையின் விளிம்புக்கும் செருப்புக்கும் இடையில் தெரிந்த கணுக்கால்களின் நுண்மயிர்களில் நடைமேடைத் தூசி ஒட்டியிருந்தது.
மூன்றாவது எச்சரிக்கை ஒலி முடிவதற்குள் அவள் உள்ளே வந்துவிட்டாள்.
அவள் நின்று மூச்சைச் சீராக்கியபோது பெட்டியிலிருந்த சில தலைகள் திரும்பின. இரண்டு வரிசைகளுக்கு முன்னால் அமர்ந்திருந்த இன்னொரு இளைஞன், கைப்பேசியைப் பார்ப்பதுபோல் தலையைக் குனிந்திருந்தான். அவனுடைய கண்கள் மட்டும் திரைக்கு மேலே தெரிந்தன.
நான் அவனைப் பார்த்தேன்.
அவனைப் பார்த்த அடுத்த கணமே, நானும் அவளைத்தான் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன் என்பது நினைவுக்கு வந்தது.
அவள் இருக்கை எண்களைத் தேடிக்கொண்டே வந்தாள். எங்கள் வரிசையை அடைந்ததும் கைப்பேசித் திரையில் இருந்த எண்ணையும் மேலே இருந்த எண்ணையும் ஒப்பிட்டாள்.
“ஜன்னல் சீட் என்னோடது,” என்றாள்.
நான் உடனே எழுந்தேன்.
“நீங்க உள்ளே போங்க.”
நான் வழிவிடும்போது அவள் உடல் என்மீது பட்டுவிடாதபடி இருக்கைக்கும் முதியவருக்கும் இடையிலிருந்த குறுகிய இடத்தில் என்னை ஒடுக்கிக்கொண்டேன். தேவைக்கு அதிகமாகவே பின்னால் நகர்ந்துவிட்டேன்.
அவள் நன்றி சொல்லிவிட்டு ஜன்னலருகில் அமர்ந்தாள்.
முதியவர் கால்களுக்கிடையில் இருந்த பையைத் தூக்கி மடியில் வைத்துக்கொண்டார்.
“அவசரமா வந்தீங்களா?” என்றார்.
அவள் இன்னும் மூச்சிரைத்தபடி புன்னகைத்தாள்.
“டிராஃபிக், சார்.”
“சென்னையில இப்ப ரோட்டுல போறதைக் காட்டிலும் நடந்தே போயிடலாம். நான் எழுபத்தெட்டுல—”
அவர் எழுபத்தெட்டாம் ஆண்டில் வாங்கிய மிதிவண்டியைப் பற்றிச் சொல்லத் தொடங்கினார். அவள் தண்ணீரைக் குடித்தபடி தலையசைத்தாள். அவளிடம் பேசிக்கொண்டிருந்ததை மறந்தவர், சிறிது நேரத்தில் என்னைப் பார்த்துப் பேசத் தொடங்கினார்.
அவள் கலைந்திருந்த தலைமுடியை இரு கைகளாலும் சேர்த்துக் கட்டினாள். அப்போது கருமையான முடிக்குள் தனியாக இருந்த ஒரு நரைமுடி ஜன்னல் வெளிச்சத்தில் மின்னியது. மற்ற முடிகளுடன் அது மறையவில்லை. அவள் விரலால் கோதிய பின்னரும் அது மீண்டும் வெளியே வந்து நின்றது.
நான் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டேன்.
என் கோப்பைத் திறந்தேன்.
இரண்டு வரிகள்கூட வாசிக்கவில்லை.
அவள் மடிக்கணினியை எடுத்துத் திறந்தாள். திரையில் சதுர அறைகளும் அவற்றை இணைக்கும் கோடுகளும் இருந்தன. ஒரு கட்டிடத்தின் வரைபடமாக இருக்க வேண்டும். ஓரிடத்தைப் பெரிதாக்கி, சிவப்புக் கோடு ஒன்றை அழித்து வேறொரு இடத்தில் வரைந்தாள். பக்கத்தில் திறந்திருந்த குறிப்பில் ஆங்கிலத்தில் சில அளவுகள் எழுதப்பட்டிருந்தன.
அவள் என்ன வேலை செய்கிறாள் என்று கேட்கத் தோன்றியது.
கேட்கவில்லை.
அதற்குப் பதிலாக அவள் எப்படி இருந்தாள் என்பதை என் கண்கள் தாமாகப் பதிவு செய்தன. அகன்ற நெற்றியோரம் சுருண்டிருந்த முன்முடி. காதிலிருந்த சிறிய வெள்ளி வளையம். அவள் அமர்ந்ததால் கருநிற ஆடையில் உருவான மடிப்புகள். மடிக்கணினியை நோக்கிக் குனிந்தபோது கழுத்தோரம் நகர்ந்த துணிக்குள் மெல்லிய தாலிச்சரடு ஒரு கணம் தெரிந்து மறைந்தது. அவள் அதைக் கவனிக்கவில்லை.
அவற்றில் எதையும் நான் தொடர்ந்து பார்க்கவில்லை.
ஆனால் எதையும் தவறவிடவும் இல்லை.
மகள் பிறந்தபின் மனைவி தன் ஆடையைவிடக் குழந்தையின் ஆடையைத்தான் அதிகம் சரிசெய்தாள். வித்யா நகர்ந்த துணியைக் கவனிக்காத அந்த ஒரு கணத்தை வைத்து, அவளுக்கொரு குழந்தையையும் என் மனம் உருவாக்கிவிட்டது.
அவள் மீண்டும் வரைபடத்துக்குள் மூழ்கினாள். என் நரம்புகள் மட்டும் அளவுக்கு மீறி விழிப்புற்றிருந்தன. அவளைப் பார்க்கவில்லை என்று எனக்கு நானே நிரூபிக்க ஜன்னல் வழியே வெறித்தேன். ஆனால் என் கவனம் முழுவதும் என் வலது தோளுக்கும் அவளுக்குமிடையிலிருந்த சிறிய இடைவெளியில் தேங்கியிருந்தது.
ஜன்னல் கண்ணாடி அவளைத் திருப்பிக் காட்டியது. கைப்பேசியை எடுக்கும்போது அணைந்திருந்த அதன் திரையில் அவளுடைய கை தெரிந்தது. மேலிருந்த பொதிகளைப் பார்ப்பதுபோல் கண்களை உயர்த்தி, கீழே கொண்டுவரும் வழியில் அவளைப் பார்த்தேன்.
நேராகப் பார்க்காமல் பார்ப்பதற்கான வழிகள் எனக்குள் எப்போது இவ்வளவு சேர்ந்தன?
அவள் இடது கணுக்காலை வலது பாதத்தின் ஓரத்தால் மெதுவாகத் தேய்த்தாள். பிறகு செருப்பின் வாரைச் சரிசெய்துவிட்டு மீண்டும் திரையைப் பார்த்தாள்.
முதியவர் என்னிடம் திரும்பினார்.
“நீங்க என்ன வேலைன்னு சொல்லவே இல்லையே?”
நான் நிறுவனத்தின் பெயரைச் சொன்னேன்.
“அப்படியா? என் மாப்பிள்ளையும் அதே மாதிரி ஏதோ கம்பெனி. அவன் என்ன வேலை செய்றான்னு பதினஞ்சு வருஷமா எனக்குப் புரியல.”
நான் சிரித்தேன்.
என் பதிலைக் கேட்டாரா என்று தெரியவில்லை. ஏனென்றால் அடுத்த நொடியே அவர் தனது மாப்பிள்ளையின் கார் கடன் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தார்.
எனது கைப்பேசியில் மனைவியின் செய்தி இன்னும் பதிலின்றிக் கிடந்தது.
எழுதத் தொடங்கினேன்.
‘நான் கேட்காம இல்லை. நேரம்—’
அழித்துவிட்டேன்.
அவள் மடிக்கணினியில் ஏதோ எழுதினாள். அவளுடைய முகத்தில் இருந்த அவசரம் இப்போது இல்லை. அளவைச் சரிபார்த்தாள். வரைபடத்தின் ஒரு பகுதியை மீண்டும் மாற்றினாள். ஒரு நொடி அந்த வேலையைப் பற்றிக் கேட்க வேண்டும் போலிருந்தது.
அப்போதுதான் அவள் மீண்டும் கணுக்காலைத் தேய்த்தாள். கருநிற ஆடையின் கீழோரத்தைச் சற்றே உயர்த்திப் பார்த்தாள். பிறகு என்னை நோக்காமல் அதை இழுத்துவிட்டுக்கொண்டாள்.
அந்தச் செயல் என்னால் நிகழ்ந்ததா?
கேள்வி எழுந்ததும் நான் நேராக அமர்ந்தேன். என் முழங்கை அவளுடைய இருக்கைப் பகுதிக்குள் சென்றிருக்கிறதா என்று பார்த்தேன். இரண்டு கைகளையும் மடியில் வைத்துக்கொண்டேன்.
அவள் மீண்டும் வரைபடத்துக்குள் கவனம் செலுத்தினாள்.
கல்லூரிப் பேருந்து நிறுத்தத்தில் நின்ற ஒரு பெண்ணின் முகம் இப்போது நினைவில்லை. நான் பார்ப்பதை உணர்ந்ததும் புத்தகங்களை உடலின் குறுக்கே உயர்த்திக்கொண்ட அவளுடைய அசைவு மட்டும் நினைவில் இருந்தது.
ஒருநாள் அவள் என்னை நேராகப் பார்த்ததும், நான் நண்பனிடம் திரும்பி அவன் சொல்லாத ஏதோ ஒன்றுக்குச் சிரித்தேன். அன்று முழுவதும் அவள் என்னைப் பார்த்ததையே நினைத்தேன்; நான் அவளைப் பார்த்ததை அல்ல.
உணவுப் பொட்டலங்கள் வழங்கப்பட்டன.
காகிதப் பெட்டிகள் திறக்கப்பட்ட ஓசை. சூடான சாம்பாரின் மணம். காஃபிக் கோப்பையின் மூடியைத் திறக்க முடியாமல் முதியவர் போராடினார். நான் வாங்கி திறந்து கொடுத்தேன்.
“இந்த மூடிதான் நாட்டிலேயே பெரிய பாதுகாப்பு,” என்றார்.
அவள் சிரித்தாள்.
முதியவர் தன் சொந்த நகைச்சுவைக்குச் சிரித்தபடி காப்பியைப் பருகினார். மேலுதட்டில் சிறிது நுரை ஒட்டிக்கொண்டது. அதை அறியாமல் தொடர்ந்து பேசினார்.
அவளுடைய கைப்பேசி அதிர்ந்தது.
அழைப்பை ஏற்றாள்.
“டிராயிங் மெயில் பண்ணிட்டேன். ஓல்ட் வெர்ஷனை சைட்டுக்கு செண்ட் பண்ணாதீங்க. ஸ்டேர்கேஸ் டைமென்ஷன் சேஞ்ச் ஆயிருக்கு… இல்லை, இப்பவே மெயில் செக் பண்ணுங்க.”
அவளுடைய குரலில் அவசரமில்லை. ஆனால் மறுபுறம் இருப்பவர் செய்ய வேண்டியதைத் துல்லியமாகச் செய்யவைக்கிற உறுதி இருந்தது.
அழைப்பை முடித்துவிட்டு உணவுப் பெட்டியைத் திறந்தாள்.
இப்போது அவள் என்ன வேலை செய்கிறாள் என்று ஓரளவு தெரிந்தது.
ஆனால் என் கண்கள் மீண்டும் அவள் உணவை எடுக்கும் விரல்களையும், காதோரம் கலைந்திருந்த முடியையும், கருநிற ஆடையின் மடிப்புகளையுமே பார்த்தன.
என் முதல் வேலையில் உடன் பணியாற்றிய பெண் நினைவுக்கு வந்தாள்.
அவள் ஏதோ கோப்பினைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தாள். நான் அவளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். நான் எங்கே பார்க்கிறேன் என்பதை அவள் கவனித்திருக்க வேண்டும். மேலாடையை இழுத்துச் சரிசெய்தபடி, தனது முகத்தை விரலால் சுட்டிக்காட்டினாள்.
“நான் இங்க இருக்கேன்.”
சிரித்துக்கொண்டே சொன்னாள்.
நானும் சிரித்தேன்.
அவள் சிரித்துச் சொன்னதை எனக்கான மன்னிப்பாக எடுத்துக்கொண்டேன். இப்போது நினைத்தபோது, அது அவளுடைய சங்கடத்தை மறைக்கும் சிரிப்பாகவும் இருந்திருக்கலாம் என்று தோன்றியது.
என் பையிலிருந்த கறுப்புக் கண்மறைப்புத் துணியை (eye mask) எடுத்தேன்.
“தூங்கப்போறீங்களா?” என்று முதியவர் கேட்டார்.
“கொஞ்ச நேரம்.”
“எனக்கு ரயில்ல தூக்கமே வராது. ஒருத்தன் பொருளை இன்னொருத்தன் எடுத்துட்டுப் போயிடுவான். நான் முழிச்சிருப்பேன். நீங்க தூங்குங்க.”
அவர் என்னுடைய பையையும் பாதுகாக்கப்போகிறவர்போல் மேலே பார்த்தார்.
‘ஸ்வீட் டிரீம்ஸ்’ எனத் தங்கநிறத்தில் எழுதியிருந்த கறுப்பு கண்மூடியின் வாரை இழுத்து, கண்களில் மாட்டிக்கொண்டேன்..
குளிரூட்டியின் உறுமல் தெளிவாகக் கேட்டது. சக்கரங்களின் ஓசை அதற்குக் கீழே சீரான தாளத்தில் ஓடியது. உணவுப் பெட்டிகளின் மூடிகள் திறப்பதும் மூடுவதும், கரண்டிகள் உரசுவதும், தொலைவில் ஒரு குழந்தை அழுவதும் இருட்டுக்குள் பெரிதாகக் கேட்டன.
அவளை இப்போது பார்க்க முடியாது.
ஆனால் அவள் எங்கே அமர்ந்திருக்கிறாள் என்பது தெரிந்துகொண்டே இருந்தது.
அருகில் அவள் அசையும் ஒவ்வொரு முறையும் இருக்கையின் துணி மெல்ல உரசியது. அவள் கணுக்காலை மீண்டும் தேய்க்கிறாளோ என்று தோன்றியது. என்னைப் பார்த்தாளோ என்றும் தோன்றியது.
உறக்கம் வரவில்லை.
என் மனைவியின் செய்தி நினைவுக்கு வந்தது.
‘நான் பேசுறதைக் கொஞ்சம் கேளுங்க.’
முதியவர் இன்னும் பேசிக்கொண்டிருந்தார். இப்போது அவர் முன்னிருக்கையில் அமர்ந்திருந்தவரிடம் ஊறுகாயில் வெந்தயம் எவ்வளவு போட வேண்டும் என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்.
வெந்தயம். கல் உப்பு. நார்த்தங்காய்.
சொற்களுக்கு நடுவே தொடர்பில்லாத காட்சிகள் மின்னின.
உடலின் குறுக்கே உயர்ந்த புத்தகங்கள்.
மஞ்சள் நிற அட்டையுடன் மறைத்து வைக்கப்பட்டிருந்த குஜிலிப் புத்தகம்.
தனிமையான இரவில் முகத்தின் மீது விழுந்த கைப்பேசியின் நீல ஒளி.
திருமணத்தின் தொடக்கத்தில் விளக்கு அணைந்ததும் இருளுக்குள் மறைந்த மனைவியின் முகம். ஆண்டுகளின் அன்றாடத்தில் நான் கவனிக்க மறந்த அவளுடைய இன்றைய முகம்.
ஜன்னல் கண்ணாடியில் தெரிந்த கருநிற ஆடையின் நிழல்.
ஒற்றை நரைமுடி.
அவள் ஆடையை இழுத்துவிட்டுக்கொண்ட கை.
காட்சிகள் வந்த வேகத்திலேயே கலைந்தன. ஒரு கணம் மனைவியின் முகத்தில் அந்த அந்நியப் பெண்ணின் தலைமுடி இருந்தது. அடுத்த கணம் முகமே இல்லாத ஓர் உடல் மட்டும். உடனே அதுவும் இருளில் மறைந்தது.
நான் தூங்கிக்கொண்டிருந்தேனா என்று தெரியவில்லை.
அருகிலிருந்த இருக்கை அசைந்தது.
அவள் எழுந்தாள்.
“ஹலோ, சார்.”
அவளுடைய குரல் சற்று உரக்கக் கேட்டது.
கண்மறைப்புத் துணியை விலக்கினேன்.
பயணச்சீட்டுப் பரிசோதகர் வழியில் நின்றிருந்தார். அவள் அவரிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தாள். மடிக்கணினியை மூடி பையின்மீது வைத்திருந்தாள்.
“வேற சீட் ஏதாவது கிடைக்குமா?”
பரிசோதகர் தன் கருவியில் பட்டியலைப் பார்த்தார்.
“என்னாச்சு?”
அவள் ஒரு நொடி தயங்கினாள்.
“இங்க உட்கார்றது கொஞ்சம்… அன்கம்ஃபர்டபிளா இருக்கு.”
அந்தச் சொல் சுற்றியிருந்த எல்லா ஒலிகளையும் தாண்டி என்னிடம் வந்தது.
பரிசோதகர் அவளைப் பார்த்தார். பிறகு இருக்கையைப் பார்த்தார். அந்த வரிசையில் அமர்ந்திருந்த என்னையும் பார்த்தார்.
அவர் வெறுமனே பார்த்திருக்கலாம். ஆனால் அந்தப் பார்வைக்குள் நான் ஒரு கேள்வியைப் பார்த்துவிட்டேன்.
முதியவர் காஃபிக் கோப்பையை வாயருகே கொண்டு சென்றபடி என்னைப் பார்த்தார். முன் இருக்கையில் இருந்த இளைஞன் ஒரு காதொலிப்பானை மட்டும் கழற்றினான்.
“மூனு வரிசை முன்னாடி ஒரு சீட் காலியா இருக்கு. அங்கே ரெண்டு லேடீஸ் இருக்காங்க. உட்கார்ந்துக்கிறீங்களா?”
“சரி, சார். தேங்க்யூ.”
அவள் மடிக்கணினியைப் பைக்குள் வைத்தாள். தண்ணீர்ப் புட்டியை எடுத்தாள். நான் எழுந்து வழிவிட்டேன்.
இந்தமுறை அவள் என்னருகே வராதபடி தேவைக்கு அதிகமாகப் பின்னால் நகர்ந்தேன்.
அவள் சென்றாள்.
ஜன்னல் இருக்கை மீண்டும் காலியாகியது.
குளிரூட்டியின் ஓசை திடீரென்று அதிகரித்ததுபோல் இருந்தது.
முதியவர் கோப்பையில் எஞ்சியிருந்த காஃபியைப் பார்த்தார். பிறகு என்னைப் பார்த்தார்.
“சூடு ஆறிப்போச்சு,” என்றார்.
அவர் காப்பியைப் பற்றித்தான் சொன்னாரா என்று ஒரு கணம் புரியவில்லை.
முன்னால் இருந்த இளைஞன் காதொலிப்பானை மீண்டும் பொருத்திக்கொண்டான்.
யாரும் என்னைப் பார்க்கவில்லை.
அல்லது பார்த்து முடித்துவிட்டார்களா?
கண்மறைப்புத் துணிக்குள் வந்தவற்றில் எது நினைவு, எது கனவு?
நான் அவள் பக்கம் சாய்ந்துவிட்டேனா?
இருக்கைகளுக்கு நடுவிலிருந்த எல்லையை என் கால் கடந்ததா?
அவள் எழுந்தபோது நான் விழித்திருந்தேனா?
என் கையில் இருந்த கண்மறைப்புத் துணியை இறுக்கிப் பிடித்திருந்தேன். அதை மடியில் வைத்தேன். மீண்டும் அணிய முடியவில்லை.
“என்ன தம்பி, உடம்பு சரியில்லையா?” என்று முதியவர் கேட்டார்.
“ஒன்னுமில்லை.”
“முகமெல்லாம் வேர்த்திருக்கு.”
தண்ணீர்ப் புட்டியைத் திறந்தேன். வாய்க்குக் கொண்டுசெல்லும் முன்பே சிறிது தண்ணீர் சட்டையில் சிந்தியது.
விரல்களால் துடைத்தேன்.
உடலின் குறுக்கே புத்தகங்களை உயர்த்திக்கொண்ட கல்லூரிப் பெண்.
“நான் இங்க இருக்கேன்” என்று முகத்தைச் சுட்டிக்காட்டிய அலுவலகப் பெண்.
திருமண வீட்டில் கூட்டத்திற்குள் ஒருத்தியைத் தேடியபோது, “யாரைப் பார்க்கிறீங்க?” என்று கேட்ட என் மனைவி.
நான் யாரையும் தொடவில்லை.
அந்த வாக்கியம் முதலில் வந்தது.
அதற்குப் பிறகு சொல்ல எதுவும் கிடைக்கவில்லை.
என் கைப்பேசியை எடுத்தேன்.
மனைவியின் செய்திக்குக் கீழே தட்டச்சுப் பெட்டி திறந்தது.
‘நீ சொன்னது—’
என்று எழுதினேன்.
அழித்தேன்.
மீண்டும் எழுதினேன்.
‘திரும்பி வந்ததும் பேசலாம்.’
அதையும் அனுப்பவில்லை.
பெட்டிக்குள் யாரும் என்னைப் பற்றி நினைக்காமல் அவரவர் செயல்களில் மூழ்கியிருந்தார்கள். ஆனால் அவர்கள் ஒவ்வொருவருடைய சிறிய அசைவிலும் எனக்கான தீர்ப்பை நான் கண்டுபிடித்துக்கொண்டிருந்தேன்.
ஜன்னல் இருக்கையின் தையல் மடிப்புகளைப் பார்த்தேன்.
அவள் ஏன் சென்றாள்?
என்னுடைய பார்வையை அவள் கவனித்தாளா?
அவள் ஆடையைச் சரிசெய்தது அதனால்தானா?
அவளிடமே சென்று காரணத்தைக் கேட்க முடியாது.
“நான் ஒன்றுமே செய்யவில்லை” என்று எல்லோரிடமும் எப்படிச் சொல்வது? புரியவில்லை.
யாரும் என்னைக் குற்றம் சாட்டவில்லை.
வழக்கே இல்லாதபோது என் மனம் தற்காப்பு வாதத்தைத் தொடங்கியிருந்தது.
திருச்சி நெருங்குவதாக அறிவிப்பு வந்தது.
கழிவறைக்குச் சென்றேன். முகத்தில் தண்ணீர் தெளித்தேன். கண்ணாடியில் ஒவ்வொரு நாளும் அலுவலகத்திற்குச் செல்லும் என்னுடைய வழக்கமான முகம் தெரிந்தது.
குடும்பப் புகைப்படங்களில் குழந்தைகளுக்குப் பின்னால் புன்னகைக்கும் முகம். மகளின் மஞ்சள் நீராட்டு விழாவில் அவளருகே பெருமையுடன் நின்ற முகம். அண்டை வீட்டார் உதவி கேட்டால் மறுக்காத முகம். அலுவலகத்தில் புதிதாகச் சேர்ந்தவர்கள் மரியாதையுடன் பார்க்கும் முகம்.
அந்த முகத்திற்குள் சில நிமிடங்களுக்கு முன் அவளைப் பார்த்த கண்களைத் தனியாகப் பிரித்துக் காண முடியவில்லை.
கதவைத் திறந்து வெளியே வந்தேன்.
எதிரே அவள் நின்றிருந்தாள்.
கழிவறைக்காகக் காத்திருந்திருக்க வேண்டும். என்னைப் பார்த்ததும் சிறிது வழிவிட்டு நின்றாள். நான் அவளைக் கடந்து செல்ல முயன்றேன்.
“சார்… ஒரு நிமிஷம்.”
நின்றேன்.
அவள் இடது கணுக்காலைத் தேய்த்துக்கொண்டிருந்தாள். கருநிற ஆடையின் கீழோரம் சற்றே மடிந்திருந்தது. அவள் அதை இழுத்துவிட்டுக்கொண்டாள்.
“நான் சீட் மாறினதை நீங்க வேற மாதிரி நினைச்சுக்காதீங்க.”
அவளுடைய முகத்தைப் பார்த்தேன்.
கருமையான முடிகளுக்கிடையிலிருந்த அந்த ஒற்றை நரை இப்போது தெரியவில்லை.
“அந்த சீட்ல ஏதோ பூச்சி இருந்திருக்கும் போல. உட்கார்ந்ததிலிருந்து கால்ல அரிச்சுக்கிட்டே இருந்துச்சு. அதான் அன்கம்ஃபர்டபிள்னு சொன்னேன்.”
நான் எதுவும் பேசவில்லை.
அவள் என்னுடைய கண்களை ஒரு நொடி பார்த்தாள். பிறகு பார்வையைத் தாழ்த்தினாள்.
“உங்களால இல்லை.”
அந்தச் சொற்கள் நிம்மதியைத் தந்திருக்க வேண்டும்.
ஆனால் அவள் ஏன் அவற்றைச் சொல்ல வேண்டியிருந்தது?
“பரவாயில்லை,” என்றேன்.
“எல்லாரும் உங்களை ஒரு மாதிரி பார்த்தாங்க. நான் சொன்ன விதம் தப்பாப் போயிடுச்சுன்னு அப்புறம்தான் தோணுச்சு. அதான் சொல்லணும்னு வந்தேன். சாரி.”
“ஒன்னும் பிரச்சனை இல்லை.”
அவள் புன்னகைக்க முயன்றாள்.
நான் விலகி நின்றேன். அவள் கழிவறைக்குள் சென்றாள்.
கதவு மூடியது.
அவள் உட்கார்ந்ததிலிருந்தே கணுக்காலைத் தேய்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
என்னால் முடிவுசெய்ய முடியவில்லை.
அவள் சொன்னது போதுமானதாக இருக்க வேண்டும். ஏனோ அப்படித் தோன்றவில்லை.
என் இருக்கைக்குத் திரும்பினேன்.
“இப்ப பரவாயில்லையா?” என்று முதியவர் கேட்டார்.
“பரவாயில்லை.”
“அதான் சொன்னேன். ரயில்ல தூக்கம் வராது. தூங்காம இருந்தா இந்தப் பிரச்சனை எல்லாம் வராது.”
அவர் எந்தப் பிரச்சனையைச் சொன்னார் என்று கேட்கவில்லை.
அவர் மீண்டும் மகளுடைய வீட்டைப் பற்றிப் பேசத் தொடங்கினார். மகள் ஊறுகாயைக் கேட்டுவிட்டு, அதிக உப்பு என்று குறை கூறுவாள். ஒவ்வொரு முறையும் குறை சொன்னாலும் குடுவையை முழுவதுமாக வைத்துக்கொள்வாள்.
மூன்று வரிசைகள் முன்னால் அவள் இரண்டு பெண்களுக்கு நடுவில் அமர்ந்திருந்தாள். மடிக்கணினி மீண்டும் திறந்திருந்தது. திரையில் இருந்த கட்டிட வரைபடத்தின் ஒரு பகுதியைப் பெரிதாக்கி ஏதோ மாற்றினாள். பக்கத்துப் பெண் கேட்ட கேள்விக்குப் பதில் சொன்னாள். அவர்கள் இருவரும் சிரித்தார்கள்.
சிறிது நேரத்தில் அவள் குனிந்து மீண்டும் கணுக்காலைத் தேய்த்தாள்.
நான் ஜன்னல் இருக்கையின் தையல் மடிப்புக்குள் பார்த்தேன். தூசித் துகள்கள் மட்டுமே தெரிந்தன.
இருக்கையில் பூச்சி இருந்ததாக ரயில்வே நிர்வாகத்துக்குப் புகார் அனுப்பலாமாவென எண்ணினேன். அதற்குள் ரயில் திருச்சிக்குள் நுழைந்தது.
பயணிகள் ஒரே நேரத்தில் எழுந்து மேலிருந்த பொதிகளை எடுத்தார்கள். உணவுப் பெட்டிகளின் மிச்சங்கள் காகிதப் பைகளுக்குள் திணிக்கப்பட்டன. கைப்பேசிகளில் ‘வந்துட்டேன்’ என்ற குரல்கள் ஒலித்தன.
முதியவரின் துணிப்பையை மேலிருந்து எடுத்துக் கொடுத்தேன்.
“பாத்து, கண்ணாடி பாட்டில் இருக்கு,” என்றார்.
“ஊறுகாய்.”
“ஊறுகாய்தான். ஆனா விழுந்தா மகள் என்னைத்தான் உடைப்பா.”
அவர் சிரித்தார்.
நானும் சிரித்தேன்.
என் பையை எடுத்தபோது மனைவி வைத்த இட்லிப் பொட்டலம் திறக்கப்படாமல் இருந்தது. அதன் மேல் அவள் எழுதிய சிறிய காகிதம் ஒட்டப்பட்டிருந்தது.
‘மிளகாய்ப் பொடி தனியா இருக்கு.’
அதைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தபோது கைப்பேசியில் இன்னொரு செய்தி வந்தது.
‘பத்திரமா போயிட்டீங்களா?’
பதில் எழுதுவதற்காகத் திரையைத் திறந்தேன்.
‘வந்துட்டேன்’ ன்று எழுதி அனுப்பினேன்.
மேலும் ஏதோ எழுதத் தொடங்கினேன்.
ரயில் நின்றது.
முதியவர் முதலில் இறங்கினார். நடைமேடையில் நாற்பது வயதைக் கடந்த ஒரு பெண் அவரைக் கண்டதும் வேகமாக வந்தாள்.
“ஊறுகாய் எடுத்துட்டு வராதீங்கன்னு சொன்னேன்லப்பா!”
“நான் எங்க எடுத்தேன்? பைதான் எடுத்துட்டு வந்திருக்கு.”
அவர் பையை அவளிடம் கொடுக்காமல் மார்போடு வைத்துக்கொண்டார். இருவரும் கூட்டத்துக்குள் நகர்ந்தார்கள்.
சில அடிகள் முன்னால் வித்யா தொலைப்பேசியில் பேசிக்கொண்டே நடந்தாள்.
“டிராயிங் மெயில் பண்ணியாச்சு. பிளீஸ் ஓல்ட் வெர்ஷனை யாரும் யூஸ் பண்ணாம பாத்துக்கங்க…”
கூட்டம் அவளை உள்ளே எடுத்துக்கொண்டது.
நான் இறங்குவதற்காகத் திரும்பினேன்.
காலியாக இருந்த ஜன்னல் இருக்கையின் மீது என்னுடைய கறுப்புக் கண்மறைப்புத் துணி கிடந்தது.
அதை எடுக்கக் கையை நீட்டினேன்.
கதவு மூடுவதற்கான முதல் குறுகிய ஒலி எழுந்தது.
கையைப் பின்னால் இழுத்துக்கொண்டு இறங்கினேன்.
இரண்டாவது ஒலி.
நடைமேடையில் நின்று ஜன்னல் வழியாக உள்ளே பார்த்தேன்.
காலி இருக்கையின் நடுவே கறுப்புத் துணி மட்டும் இருந்தது.
மூன்றாவது ஒலி முடிந்ததும் கதவு மூடியது.
ஜன்னல் கண்ணாடியில் அதை இன்னும் பார்த்துக்கொண்டிருந்த என் முகம் தெரிந்தது.
****
