இலக்கியம்
-
இணைய இதழ் 126
செளமியா ஸ்ரீ கவிதைகள்
வார்த்தையைப் பிடித்துஉயிராடும் கவிதையைப் போலநானும் உயிராடுகிறேன்உனது நினைவுகளால் மறத்தல் நியதிதன்னையே மறந்துமாமருந்தானதுஅதுதான் காதலானது! * தனிமையின் கோல் எடுத்துஉலகத்தை வரையசுயம் இனிக்கிறது. எனினும்உடன் உன்னைக் கேட்கிறது இதயம்விரல்கள் நடுங்குகையில்உன் விரல்களால் உயிரை அணைத்துக் கொள்வேறென்ன கேட்டிடும் காதல்! * அத்தனை காலைகளும்சூரியனைக்…
மேலும் வாசிக்க -
இணைய இதழ் 126
லோக் நாயக்’ ஜெயபிரகாஷ் நாராயண் – ஆர் பட்டாபிராமன்; நூலறிமுகம்: அக்களூர் இரவி
ஜெயபிரகாஷ் நாராயண் குறித்த முழுமையான வாழ்க்கை வரலாற்று நூல் தமிழில் ஒன்றிரண்டுதான். இல்லை எனவும் கூறலாம். தமிழறிஞர், காந்தியவாதி தமிழருவி மணியன் ‘மனிதப் புனிதர் ஜெயபிரகாஷ் நாராயண்’ என்றொரு குறுநூலை ஆக்கியுள்ளார். பெரும் வாசிப்பாளரும், இந்தியச் சிந்தனை மரபு குறித்தும், மார்க்ஸ், காந்தி,…
மேலும் வாசிக்க -
இணைய இதழ் 126
குறுங்கதை- இத்ரீஸ் யாக்கூப்
அவர் என் அப்பா அந்திக் குன்றாய் அவள் உடலிலும் உடையிலும் செம்மை அப்பியிருந்தது. இந்த வீட்டிற்கு மாறிய பின்னும் புதிதாக எதுவும் உண்டா என்ன? மாடி விளக்கைப் போட வந்தவள் அங்கேயே காற்றுக்கு விடை கொடுத்த மரமாய் நின்றுவிட்டாள். “என்ன ரேகா உங்க வீட்டுக்கு இன்னைக்கு விருந்தாடி யாரோ வந்திருந்தாங்க போல?” காணும்…
மேலும் வாசிக்க -
குறுங்கதைகள்
குறுங்கதை – காந்தி முருகன்
நொறுங்குண்ட சதை அகலம் குறைவில் நீளமான கண்ணாடியது. இந்த உயர் ரகக் குடியிருப்பில் மிகச் சிறிய அறையில் கண்ணாடியும் ஒரு மேஜையும் மட்டுமே உள்ளன. மேஜையில் கூர்மையான ஒரு பொருள், முனை மட்டும் துணியால் சுற்றப்பட்டுக் கிடந்தது. கண்ணாடி முன் நிற்கிறாள் அர்ஷா, நிர்வாணமாக. சில நிமிடங்கள் அல்ல. சில மணி நேரங்கள். அவளது முகத்தில் சோர்வுக்கான தடயங்கள் இல்லை. தன் வெற்றுடலை வெறிச்சோடிப் பார்க்கிறாள். இந்த உடல் அருவருக்கத்தக்க ஒன்றாக இருப்பதாக உணர்கிறாள். நாற்பத்து ஐந்திலும் கட்டுக்கோப்பான உடலது. கூடுதலற்ற சதைகள் இல்லை. வயிறு தட்டையாகக் கொழுப்பின்றி உள்ளது. தோள் பட்டை கம்பீரமாக உள்ளது. தன்னை முழுவதுமாகப் பார்க்கிறாள், பல கோணங்களில். அவளுக்குச் சலிப்பு ஏற்படவே இல்லை. கண்களில் ஓரம் வழிந்த நீர்த்துளிகளைத் துடைத்திட முனையவில்லை. அவை சிறு கோடுகளாய் மார்பைக் கடந்து போய்க்கொண்டிருந்தன. அழகான இந்த உடலை எதனோடு ஒப்பிட்டு வர்ணித்தாலும் அனைத்துக் காட்சிப் பிழைகளாகவே கடந்து விடுகின்றன. கூர்மையான அந்தப் பொருளைக் கையில் எடுக்கிறாள். இந்த உடலுக்கான தேவை நிகழ்ந்துகொண்டே இருக்கிறது. அத்தேவையைப் பூர்த்தி செய்துகொள்ளத் திருமணப் பந்தத்தில் இணைய வாய்ப்பில்லாமல் போகும் வேளையில் உடலுக்கான பந்தத்தை மட்டும் நிகழ்த்திக்கொள்ள உறவுகளின் பெயரில் உரிமைகள் நிகழ்கின்றன. சில உரிமைகள் தடுக்கப்பட முடிகின்றன. சில உரிமைகள் தவிர்த்தல் என்பதனை சாகடித்துவிடுகின்றன. உடலுக்கான தேவை நிகழ்ந்துகொண்டே இருக்கிறது. இந்தத் தேவையைத் தீர்க்கப் பல கட்டுப்பாடுகள், பல கட்டமைப்புகள் உடனிருந்து வளர்ந்துவிட்டன. எல்லாத் தேவைகளையும் பூர்த்தி செய்ய முடியும் என்கிறபோது உடலுக்கான தேவையை மட்டும் எளிதில் பூர்த்தி செய்ய முடிவதில்லை, தனிமையில்.
மேலும் வாசிக்க -
இணைய இதழ் 126
அதிதி – மா. அண்ணாமலை
அலுவலகம் முடிந்து வீடு திரும்பிக் கொண்டிருந்தேன். முகச் சவரம் செய்து ஒரு வாரமாகிவிட்டது. பேருந்திலிருந்து இறங்கி வழக்கமாக முகச்சவரம் செய்யும் குமார் சலூன் கடைக்குச் சென்றேன். கடையின் பெயர் பலகையின் மேலே, ஸ்ரீ மூகாம்பிகை துணை என்று எழுதியிருந்தது. அது இன்றுதான்…
மேலும் வாசிக்க -
இணைய இதழ் 126
ஓர்மை – ப்ரிம்யா கிராஸ்வின்
பள்ளிப் பிள்ளைகள் குழு பயிற்சியின்போது கைதட்டுவதைப் போல, எப்போதும் ஒரே சீராக அலையடித்துக் கொண்டு கிடக்கும் அவர்களின் கடல், அன்று வழக்கத்துக்கு மாறாக ஒரு பசிகொண்ட வேட்டை விலங்கினைப் போல உறுமிக்கொண்டு கிடந்தது. வெலங்க வெடித்துக் கிளம்பின செந்நிற அலைகளின் ஆங்காரத்தில் நிலைகொள்ளாமல் தடுமாறிக் கொண்டிருந்தன…
மேலும் வாசிக்க -
இணைய இதழ் 126
ராகதேவன் – சேவியர் ராஜதுரை
மாலையில் நடைபெறவிருக்கும் இளையராஜாவின் 50 வது வருட கான்சர்ட்டிற்கு செல்வதற்காக ப்ளா ப்ளா காரில் சிவகாசியிலிருந்து சென்னைக்கு புக் செய்திருந்தான் ராஜா. நேற்று நடந்திருந்த வேலியண்ட்டிற்கே சென்றிருக்க வேண்டும். ஆனால் தற்போது அவன் துவங்கியிருக்கும் சோசியல் மீடியா நெட்வோர்க்கிங் கம்பெனி வேலை…
மேலும் வாசிக்க -
இணைய இதழ் 126
நீலச்சுடர்- ராஜேஷ் வைரபாண்டியன்
மனிதர்கள் தங்கள் வாழ்நாளை நொடிகளாலும் மணிகளாலும் அளந்து கொள்ளும்போது, மலைகள் தங்களை யுகங்களால் அளந்துகொள்கின்றன. அந்த யுகங்களின் கணக்கை மனிதர்களுக்கு நினைவுபடுத்தும் கடிகாரமாகவே பன்னிரண்டு ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை மலரும் குறிஞ்சி மலர்கள் இருந்தன. அதிகாலைப் பனிமூட்டம் தேயிலைச் செடிகளின் தலைகளுக்கு மேல் மெல்லிய…
மேலும் வாசிக்க -
இணைய இதழ் 126
காலி இருக்கை-பாக்கியராஜ் கோதை
என் பக்கத்து இருக்கைக்கு வரவிருப்பவர் ஒரு பெண் என்று தெரிந்ததும், அந்த இருக்கை எனக்குக் காலியாகத் தோன்றவில்லை. வந்தே பாரத் புறப்படுவதற்கு இன்னும் எட்டு நிமிடங்கள் இருந்தன. “பயணிகள் உடனடியாக ரயிலில் ஏறி அமருமாறு கேட்டுக்கொள்ளப்படுகிறார்கள். நன்றி,” என்ற பெண் குரல் எழும்பூர் நிலையத்தின் இரும்புக் கூரைக்குள் எதிரொலித்து மெல்லக் கரைந்தது. மூடிய கதவுகளுக்குள் குளிரூட்டியின் சீரான உறுமல் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது. நடைமேடைக் காற்றில் காஃபியின் மணத்துடன் வெப்பமடைந்த இரும்பின் மணமும் கலந்திருந்தது. எனக்குக் கிடைத்திருந்தது பெட்டியின் கடைசி வரிசையிலிருந்த நடு இருக்கை. நேற்று இரவு பதினொரு மணிக்குத்தான் பயணச்சீட்டு உறுதியானது. திருச்சியில் நடைபெறவிருந்த அலுவலகக் கூட்டத்திற்கு மேலாளர் செல்ல வேண்டியிருந்தது. அதிகாலையில் அவருடைய மாமனார் இறந்த செய்தி வந்ததால், அந்தப் பயணம் என்னுடையதாகிவிட்டது. என் வலப்புறமிருந்த ஜன்னல் இருக்கை காலியாக இருந்தது. பயணிகள் பட்டியலில்— ‘V. வித்யா. 32. F.’ பெயர், வயது, பெண்—முகமற்ற மூன்று தகவல்கள். அந்தக் காலி இருக்கையை மீண்டும் ஒருமுறை பார்த்தேன். பையை மேலே வைத்தேன். கைப்பேசியை எடுத்தேன். காரணமில்லாமல் பயணிகள் பட்டியலை மறுபடியும் பார்த்தேன். இடப்புற வழியோர இருக்கையில் அமர்ந்திருந்த முதியவர் தனது கண்ணாடியை மூக்கின் மேல் ஏற்றிக்கொண்டார். கண்ணாடியின் வலது காதுப்பிடி கருநூலால் சுற்றிக் கட்டப்பட்டிருந்தது. சொட்டு நீலம் போட்ட வெள்ளைச் சட்டை அணிந்திருந்தார். கால்களுக்கிடையில் வைத்திருந்த துணிப்பையின் உள்ளே கண்ணாடிக் குடுவை ஒன்று இருப்பதுபோல் எதுவோ ஒவ்வொரு அசைவுக்கும் மெதுவாக மோதியது. “திருச்சியா?” என்று கேட்டார். “ஆமாம்.” “நானும் திருச்சிதான். மகள் வீடு. நார்த்தங்காய் ஊறுகாய் கேட்டிருந்தா. அவளுக்கே செய்யத் தெரியாது. கடையில வாங்கிச் சாப்பிட்டுட்டு அது ஊறுகாய்னு சொல்றா.” நான் புன்னகைத்தேன். “நீங்க என்ன வேலை?” நான் பதில் சொல்வதற்குள் அவர் ரயில்வே கணக்குப் பிரிவில் முப்பத்தாறு ஆண்டுகள் பணியாற்றிய கதையைத் தொடங்கிவிட்டார். முதல் பத்து ஆண்டுகள் மதுரை, பிறகு திருச்சி, கடைசியில் சென்னை. ஓய்வு பெற்றுப் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் ஆகியிருந்தன. பழைய அலுவலகத்தில் அவர் எழுதிய எண்களை இப்போதும் யாராலும் உடனடியாகப் படிக்க முடியாது என்று பெருமையாகச் சொன்னார். என் கைப்பேசி ஒலித்தது. மனைவி. “ரயில் கிளம்பிடுச்சா?” “இன்னும் இல்லை.” “இட்லி பையில இருக்கு. ரயில் சாப்பாடு பிடிக்கலைன்னா—” “சரி.” சிறிது மௌனம். “நேத்து நான் கேட்டதுக்கு நீங்க பதிலே சொல்லல.” முதியவர் பேசுவதை நிறுத்தாமல், ஊறுகாய்க் குடுவையின் மூடி இறுக்கமாக இருக்கிறதா என்று பையைத் திறந்து பார்த்தார். “இப்ப ரயில்ல இருக்கேன். திரும்பி வந்ததும் பேசிக்கலாம்.” “எப்பவும் அதைத்தான் சொல்றீங்க.” “மீட்டிங்குக்கு பேப்பர் பார்க்கணும். அப்புறம் கூப்பிடுறேன்.”…
மேலும் வாசிக்க -
இணைய இதழ் 126
லக்க லக்க பேயே! லுக்கு விடாதே! – ஷாராஜ்
1 தர்மபுரி நகர வெளியூர் பேருந்து நிலையத்தை அவர்கள் அடையும்போது அஸ்தமனமாகிவிட்டிருந்தது. அப்போது ஆறே கால். அங்கிருந்து நகரப் பேருந்து பிடித்து இவர்களுக்கான நகரப் பேருந்து நிலையத்தை அடையும்போது ஆறே முக்கால். கருக்கிருட்டு ஆகிவிட்டது. நகருக்குள்ளும், நகருக்கு வெளியிலும், தூரத்துக் கிராமங்களுக்குமாக வீடு திரும்புகிற மக்கள் கூட்டம்…
மேலும் வாசிக்க